തെമ്മാടിക്കുഴിയിലെ സുവിശേഷങ്ങള്‍

ഞായറാഴ്ച കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു അമ്മയുടെ കുഴിമാടത്തില്‍ ചെന്ന് അതാതു ആഴ്ചകളിലെ സംഭവവികാസങ്ങള്‍ അപ് ഡേറ്റ് ചെയ്യാറുണ്ട് . സിമന്റു കുഴിക്കുള്ളില്‍ മാര്‍ബിള്‍ പുതച്ചുകിടക്കുന്ന അമ്മക്ക് കേള്‍ക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ പഴയതുപോലെ വിളിച്ചുകൂവേണ്ടതില്ല..ഒന്ന് ചുണ്ടനക്കിയാല്‍ മതി .പുള്ളിക്കാരിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാവും. ഭൌതിക ശാസ്ത്രം പറയുന്നതുപോലെ ശബ്ദ വികിരണങ്ങള്‍ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു മാര്‍ബിളിനിടയില്‍ക്കൂടി കടന്നു കുഴിമാടത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ എത്തുന്നുണ്ടാവാം.
കല്ലറക്കുമുകളില്‍ ചിതറിക്കിടന്ന പഴയ പൂക്കളൊക്കെ തുടച്ചുമാറ്റിയിട്ടു പുത്തിയതായി കൊണ്ടുവന്ന റോസയും സൂര്യകാന്തിയും മഞ്ഞകോളാമ്പി പൂവും ഞാന്‍ നിരത്തിവച്ചു.എന്നും ചെയ്യാറുള്ളതുപോലെ മൂന്നു റോസാപൂക്കള്‍ മൂന്നു ദിക്കിലേക്ക് ദര്‍ശനം കിട്ടുന്നമാതിരി ഒന്നായി ചേര്‍ത്തുവച്ചു ഏകദേശം ഹൃദയ ഭാഗത്തായിത്തന്നെ.
കൊച്ചുവര്ത്തമാനങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ ചുറ്റിനും കണ്ണോടിച്ചു..പുതിയ അയല്‍ക്കാര്‍ ആരെങ്കിലും വന്നിട്ടുണ്ടോയെന്നറിയാന്‍..ഉണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും കത്തിത്തീര്‍ന്ന മെഴുകുതിരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും മുകുളങ്ങള്‍ പൊട്ടിവിടര്‍ന്ന പുതിയ പൂക്കളും പിന്നെ കൂട്ടംകൂടി നിന്ന് കരഞ്ഞുതീര്ത്ത കുറെ കാല്പാടുകളും അവശേഷിച്ചിരിക്കും...

പണ്ട് അമ്മയെ കാണാന്‍ ആദ്യം കുഴിമാടത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ പുള്ളിക്കാരി പറഞ്ഞതോര്‍മ്മയുണ്ട്‌....എന്നെ നിങ്ങളോക്കെകൂടി ഈ കുഴിയില്‍ അടിച്ചിട്ട് പോയ ആദ്യത്തെ രാത്രിയില്‍ ഒന്നു മയങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും മരണമെന്ന നിത്യതയിലേക്ക് ദ്രുതഗതിയിലുള്ള ചുവടുമാറ്റമല്ലേ..ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുത്തത്രേ.ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ നിന്നും ആദ്യമായി വെളിച്ചത്തേക്കും പിന്നെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നു ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടപ്പോഴും ഇതേപോലെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുവാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുത്തിരുന്നു.അപ്പോളും എനിക്ക് ആശ്വാസമായിരുന്നത് നിങ്ങള്‍ ഈ കുഴിമാടത്തിനു ചുറ്റും അവശേഷിപ്പിച്ചുപോയ കാല്‍പാടുകളായിരുന്നു.പിന്നീടു നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം കുറയുന്തോറും കാല്‍പാടുകള്‍ മാഞ്ഞുതുടങ്ങുകയും എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ദൈര്‍ഘ്യം കൂടിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു....
ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത കുഴിമാടങ്ങളില്‍ നിന്ന് ചെറിയ ശബ്ദങ്ങളെനിക്കു കേള്‍ക്കാം.അയല്‍വാസികളാണ്. പുതിയ വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ അവര്‍ക്കും ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടാകുമല്ലോ. അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്ത്‌ കിടക്കുന്നത് ഏതോ ഒരു ചാക്കോ അബ്രഹാമാണ്.മക്കളെല്ലാം വിദേശങ്ങളിലായതുകൊണ്ടാകാം പുള്ളിക്കാരന്റെ മാര്‍ബിള്‍ പുതപ്പ് അവിടെ ചെളിയും പൂപ്പലും പിടിച്ചു ആകെ വൃത്തിഹീനമാണ്.അദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന കാലങ്ങളും മക്കളാല്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് അങ്ങിനെ തന്നെ ആയിരുന്നത്രെ.

തെക്കുവശത്ത് കുറച്ചു മാറിയാണ് തെമ്മാടിക്കുഴി,ഏതോ പുതിയ താമസക്കാര് അവിടെ എത്തിയുണ്ട്. പള്ളിപ്രമാണത്തിനു എതിരേനടന്ന തെമ്മാടികളും ആത്മഹത്യ ചെയ്ത ഭീരുക്കളുമാണ് അവിടെ തങ്ങാറ്.
അമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് ആ പുതുമുഖത്തെ പരിചയപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ മാര്‍ബിള്‍ തട്ടുകള്‍ടയിലൂടെ മറിഞ്ഞു വീഴാതെ തെക്കോട്ട്‌ നടന്നു. മാര്‍ബിളിനു മുകളിലൂടെ നടക്കാന്‍ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല ....താഴെ വിശ്രമിന്നവര്‍ മുകളിലേക്ക് ദര്‍ശനമായി കിടക്കുമ്പോള്‍ അതിനു മുകളിലൂടെ നടക്കുന്നത്തിനുള്ള ഔചിത്യമില്ലായ്മകൊണ്ടാണ്...
ഇളകിക്കിടന്ന പച്ചമണ്ണിനുമുകളില്‍ ഒരു റോസാപ്പൂ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല..സാധാരണ പുതിയ താമസക്കാര്‍ വരുമ്പോള്‍ പച്ചമണ്ണ് കാണുവാന്‍ കഴിയാത്തവിധം പൂക്കളും അലങ്കാരങ്ങളുംകൊണ്ട്‌ മൂടിയിട്ടുണ്ടാവും. ഒരു ദളം മാത്രം അടര്‍ന്നു വീണ ആ റോസാപുഷ്പത്തെ ഞാന്‍ തുറിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ സെമിത്തേരിയുടെ ചുറ്റ്മതിനുവെളിയില്‍ വൈകുന്നേരത്തെ കുര്ബാനക്കുള്ള മണി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അല്‍പസമയത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ റോസ ദളം ചെറുതായിഅനങ്ങുന്നതും മേല്‍മണ്ണ് അല്‍പാല്‍പമായി മാറി കുഴിമാടത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നും പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറന്നു അമ്പതിനോടടുത്ത് പ്രായം വരുന്ന ആ സ്ത്രീ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് , കഞ്ചാവിന്റെ ലഹരിയിലമര്‍ന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മായിക ഭ്രംസം എന്നപോലെ ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

അവര്‍ക്ക് എന്നോട് പറയാനുള്ളതെന്തെന്നു ഞാന്‍ കാതോര്ത്തു......
ഞാന്‍ റോസിലി,പേരുകേട്ട തറവാട്ടിലെ ഏകമകള്‍..സമ്പത്തിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ നിന്നും ഒരുനാള്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിനടന്നു...ഉണ്മയുടെ ജീവിതം തേടി,കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ പാതകള്‍ താണ്ടി..സുഖ ശീതിളമയില്‍ ജീവിച്ചതല്ല യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതമെന്ന ഉള്‍വിളിയില്‍ നിന്നുമുള്ള ഒരു യാത്ര..പച്ചയായ ജീവിതം തേടി..കൊട്ടാരം വിട്ടിറങ്ങിയ സിദ്ധാര്‍ഥ രാജകുമാരനെപ്പോലെ.

ഭൌതിക സുഖങ്ങള്‍ വെടിഞ്ഞു ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യം ഞാന്‍ തേടിയത്‌ സന്യാസത്തിന്റെ പാതയിലായിരുന്നു.ശരീരവും ശിരസ്സും ശിരോവസ്ത്രങ്ങളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച്‌ ഞാന്‍ പാലും തേനും ഒഴുകുന്ന കാനാദേശത്തിനു വേണ്ടി മുട്ടിന്‍മേല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സു അത്രയും പുറത്ത് ഒരു നേരം ഭഷണമില്ലാതെ അലയുന്ന യാചകര്‍ക്കൊപ്പമായിരുന്നു.പ്രാര്‍ത്ഥനാ ശീലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തുനിന്നും ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ ശീല്‍ക്കാര ശബ്ദങ്ങള്‍ ഉയര്ന്നുതുടങ്ങുമ്പോള്‍ കഴുത്തില്‍ തൂങ്ങിയ കൊന്തയിലെ കുരിശില്‍നിന്നും രക്തകണങ്ങള്‍ ഇറ്റ് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു..
ഭാണ്ടാരകുറ്റികളില്‍ കുമിഞ്ഞുകൂടിയ സ്വര്‍ണനാണയത്തുട്ടുകള്‍ക്ക് പുറത്ത് ആരാധനാലയങ്ങള്‍ ദൈവത്തെക്കാള്‍ വലുതായി പുതുക്കി പണിയുമ്പോള്‍ ദൈവം നിശബ്ദനായി യാചകര്‍ക്കൊപ്പം ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.
ശിരോവസ്ത്രം ഊരിയെറിഞ്ഞു ഞാന്‍ നടകളിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഉണ്മതേടിയുള്ള യാത്രയുടെ രണ്ടാം ഘട്ടമായിരുന്നു...
ലൌകിക ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞാന്‍ മണവാട്ടിയുടെ വേഷമണിഞ്ഞത്..രാത്രികളില്‍ ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങുന്ന താളലീലകള്ക്കു ശേഷം അയാള്‍ ഇരുട്ടിനോട്‌ ചെര്ന്നലിയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഏകയായി കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുമായിരുന്നു.തുടച്ചുമാറ്റിയ വിയര്‍പ്പുകണങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വികാരത്തിന്‍റെ വേലിയേറ്റം ഒലിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടമായത് എന്റെ സ്വത്വത്തെയാണ്‌....

അവിടെ നിന്നും അഭിസാരികയിലെക്കുള്ള ദൂരം അതി വിദൂരത്തായിരുന്നില്ല. അടച്ചിട്ട ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ മാറിമാറി ശ്വസിച്ച വിയര്‍പ്പു ഗന്ധങ്ങള്‍ക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് പണക്കാരന്റെയും പാവപ്പെട്ടവന്റെയും കറുത്തവന്റെയും വെളുത്ത്തവന്റെയും തോട്ടിയുടെയും മന്ത്രികുമാരന്മാരുടെയും തോല്‍വിയുടെ കഥകളായിരുന്നു.
ഒരു തലോടലില്‍ സായുജ്യമടഞ്ഞവര്‍, ദര്‍ശന സുഖത്തില്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം ലഭിച്ചവര്‍, പിന്നെ മൃഗത്തിന്‍റെ കാടത്തത്തില്‍ ആനന്ദലബ്ധി നിറവേറ്റിയവര്‍ ...
അങ്ങനെ ഉണ്മയെ തേടിയലഞ്ഞ എനിക്ക് തുറക്കുവാന്‍ അവസാനമായി ഒരു കവാടം കൂടി അവശേഷിച്ചിരുന്നു .ജീവിതം സ്വയം ഹോമിച്ചു ഞാന്‍ ആ വാതിലും തുറന്നെത്തി നില്‍ക്കുകയാണ് ഈ തെമ്മാടിക്കുഴിയില്‍.......
ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ശിരോ വസ്ത്രം ധരിച്ച തപസ്വിനികളും സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതരായ പള്ളി പ്രമാണികളും വൈകുന്നേര കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു നടന്നകലുന്നു.
പറുദീസയുടെ അവകാശികളെന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നവര്‍...
അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങിയിതത്രയും തെമ്മടിക്കുഴിയിലെ സുവിശേഷങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു...

പണയപണ്ടം.............

കുത്തനെ തലയിലടിക്കുന്ന വെയിലിന്റെ ചൂട് അതിഭയങ്കരമായിരുന്നു . പുതിയതായി പണിയുന്ന ഗ്യാസ് പ്ലാന്റിന്റെ അവസാന മിനുക്കുപണികള്‍ തകൃതിയായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഭൂമിക്കടിയില്‍ നിന്നും അതി മര്‍ദ്ദത്തില്‍ കുഴിച്ചെടുക്കുന്ന ഓയിലും ഗ്യാസും കൂടിയ മിശ്രിതം സംസ്കരിച്ചു വേര്‍തിരിക്കുമ്പോള്‍ , ചവച്ചു തുപ്പുന്ന വിഷപ്പുക പോകേണ്ട വലിയ കുഴലിന്റെ ചുവട്ടിലാണ് ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്നത്.

അതി കഠിനമായ വെയിലാനെങ്കിലും എനിക്കെന്‍റെ ഇന്‍സ്പെക്ഷന്‍ ജോലി ചെയ്തേ മതിയാവൂ.

നാട്ടിലാണെങ്കില്‍ നോക്ക് കൂലി വാങ്ങി കയ്യുംകെട്ടി നില്ക്കാമെന്കീലും ഇവിടെ അറബിയുടെ നാട്ടില്‍ മെയ്യനങ്ങി പണിയെടുത്തെപറ്റൂ..

കാറിന്റെ തവണകുടിശിക, പുതുതായി വാങ്ങിയ സ്ഥലത്തിന്റെ ബാക്കി തുക, കുട്ടികളുടെ പഠന ഫീസ്‌ ഇതെല്ലാം ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ശരാശരി മലയാളിക്ക് മരുഭൂമിയിലെ പൊരിക്കുന്ന ചൂടും മണല്‍ക്കാറ്റും മൂന്നാറിലെ കോടമഞ്ഞുപോലെ കുളിരുകോരുന്ന ഒരനുഭൂതിയാണ്...

ആകാശത്തോളം ഉയര്‍ന്നു നിലക്കുന്ന ക്രയിനുകള്‍ ഭൂമിയെ ചവിട്ടിമെതിച്ച്‌ നിരങ്ങി നീങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ കാലിന്നടിയിലെ മണല്‍തരികള്‍ വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ട്..

ഇരയെകാത്തുകിടക്കുന്ന പെരുപാമ്പിനെപ്പോലെ തലക്കുമുകളിലൂള്ള റാക്കില്‍ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പൈപ്പുകളാണ് ഈ ഗ്യാസ് പ്ലാന്റിനെ പരസ്പരം ബന്ധിക്കുന്ന ജീവനാഡികളും പിന്നെ എന്നെപോലെ വെയിലത്ത് കഷ്ടപെടുന്നവര്‍ക്ക് കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കാനുള്ള തണല്‍മരവും...

അങ്ങിനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ യാദ്രിശ്ചികമാവാം എന്റെ പഴയൊരു സുഹൃത്ത് ശ്രീകാന്ത് അതുവഴി വന്നത്..കോളേജില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതാണ്..വളരെ നാളുകള്‍ക്കുശേഷം വീണ്ടും ഇതാ ഈ കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ സൈറ്റില്‍ വച്ചു....

ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.. ശ്രീ..നീയെങ്ങിനെ ഇവിടെയെത്തി ?.....

ഇന്നലെ രാവിലെയാണ് ഞാന്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തതു...പത്തുമുപ്പതിനായിരം പേര്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ഈ സൈറ്റില്‍  പരിചയക്കാരില്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുമോയെന്നൊരു തോന്നലുണ്ടായിരുന്നു..പക്ഷെ നിന്നെ ഇവിടെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് സമാധാനാമായി..ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും ഒരേ ഫ്രീക്വന്‍സിയുള്ള ഒരാളെയെങ്കിലും കിട്ടിയല്ലോ...മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ സന്തോഷം മറച്ചുവെക്കാതെ അവന്‍ പറഞ്ഞു...

പിന്നീടുള്ള കുറനിമിഷങ്ങള്‍ എന്നെ സംബത്തിചിടത്തോളം ഭൂതകാലത്തെക്കുള്ള ഒരു യാത്രയായിരുന്നു...അവന്റെ കൂടെ കോളേജില്‍ ചിലവഴിച്ചിരുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍....കോളേജ് യുണിയന്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍...വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഹോസ്റ്റലിന്റെ വൃത്തിഹീനമായ ചുമരില്‍ ഒട്ടിച്ചു വച്ച നഗ്നരായ നായികമാരുടെ തുടകളിലും പോക്കിള്‍കുഴിയിലും നോക്കി നിന്ന് ദിനേശ് ബീഡിയുടെ പുകച്ചുരുകളില്‍ കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ആനന്ദ ലഹരി...പിന്നെ പിരിവെടുത്ത പണംകൊണ്ട് വാങ്ങിയ, മദ്യക്കടയിലെ ഏറ്റവും വിലക്കുറഞ്ഞ മദ്യം നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് സമകാലീന രാഷ്ട്രീയവും എഴുത്തുകാരുടെ ഏറ്റവും പുതിയ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ച് നടത്താറുണ്ടായിരുന്ന അവലോകനവും..

എം.മുകുന്ദന്‍, ചേതന്‍ ഭഗത്, സി.രാധാകൃഷ്ണന്‍ ഇവരുടെയൊക്കെ കൃതികളേകുറിച്ച് അവന്‍ വാചാലനായപ്പോള്‍ ഹെര്‍മന്‍ ഹെസ്സെയും,മാര്‍ക്കേസും,പൌലോ കൊയലോയും,മാക്സിംഗോര്‍ക്കിയും ദസ്തയോവിസ്കിയുമൊക്കെ എന്റെ കൂട്ടിനായി അണിനിരന്നു...

പെട്ടെന്നായിരുന്നു  മറ്റൊരു ചോദ്യം അവന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ ഇട്ടുകൊടുത്തത്....

ശ്രീ,,, നിന്റെ ആ പഴയ സുഹൃത്ത് ഗായത്രി ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാണ്.?

പിന്നീടുള്ള ആ നിശബ്ധത എന്റെ ചോദ്യം അനാവശ്യ സമയത്താണോ എന്നൊരു തോന്നല്‍ ഉളവാക്കി.

ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ജെ.സി.ബിയുടെയും ട്രക്കിന്റെയും പിറകെ പറന്നുയര്‍ന്ന പൊടി മുഖത്തു തട്ടാതിരിക്കാന്‍ അവന്‍ പിന്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് തുടര്‍ന്നു..

എടാ.. എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടി ഞാന്‍ ആ കോളേജില്‍ നിന്നും പോരുമ്പോള്‍ അവള്‍ ബി എ ലിറ്ററെച്ചറിനു ചേര്‍ന്നിരുന്നു.യൂണിയന്‍ ഇലക്ഷന് എനിക്ക് വോട്ടു തരണമെന്ന് അഭ്യര്തിക്കുവാനാണു  ഞാന്‍ ആദ്യമായ് അവളുടെ ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയത്...പിന്നീടു അവളുടെ വോട്ടുകള്‍ പ്രണയമായി മാറുമ്പോള്‍ എന്നോട് പറയുവാനുള്ള എന്തോ എന്ന് അവള്‍ മറച്ചുവച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ആരോടും അധികം മിണ്ടാതെ ക്ലസ്സ്മുറിയുടെ പിന്നിലെ കോണില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അവള്‍ക്കു വല്ലാത്തൊരാശ്വാസം ആയിരുന്നു. ഒരു കാമുകനെക്കാളുപരി ഒരു ജ്യെഷ്ടന്റെയോ ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്റെയോ സുരക്ഷിതത്വമാണവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചതെന്നരിയുവാനുള്ള തിരിച്ചറിവ് അന്നത്തെ എന്റെ കൌമാരത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല...

ആദ്യ വേനലവധിക്ക്  നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ അവളെ കാണുവാനുള്ള മോഹം കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവളുടെ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് എത്തിയിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെട്ട വീടിനുള്ളില്‍ ആരെയും കാണാത്തതുകൊണ്ട് കളകയറി മൂടിക്കിടന്ന, മുന്‍വശത്തെ വയലിനക്കെരെയുള്ള വീട്ടില്‍ അവളെക്കുറിച്ച് തിരക്കി..

ഉണ്ടായിരുന്ന ഭൂസ്വത്തുക്കളെല്ലാം മദ്യപിച്ചു നശിപ്പിച്ച അവളുടെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച്  പറയുമ്പോള്‍ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന പുച്ഛം ഒന്നു കാര്‍ക്കിച്ചുതുപ്പി അവര്‍ വെളിയിലെക്കിട്ടു.

അവസാനം ഒരു കുപ്പി മദ്യത്തിനു വേണ്ടി ഭാര്യയെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പണയം വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഭിത്തിക്കപ്പുറം കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ്  അച്ഛനെന്ന ആ നീചന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പെണ്ണിന് മാത്രമായി ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചു നല്‍കിയ മകളുടെ മാംസള ഭാഗങ്ങള്‍  അമ്മയോളം വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ അമ്മയെന്ന പണയപണ്ടത്തിനു മാറ്റ് കുറഞ്ഞു. പിന്നെ അവള്‍ തന്നെ സ്വന്തം ജീവിതം മുറ്റത്തുനിന്ന മാവില്‍ പണയം വച്ചു തൂങ്ങിയാടുമ്പോള്‍  കിഴക്ക് സൂര്യന്‍ ഉദിക്കുന്നതെയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ........

പ്രൊഫൈലിനെ സ്നേഹിച്ച പെണ്‍കുട്ടി.......

വിരലുകള്‍ താഴേക്ക്‌ ചലിപ്പിച്ചു സ്ക്രീനിന്റെ അടിത്തട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ നിലീനയുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷവും അതോടോപ്പം അവനെക്കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ അറിയുവാനുള്ള ആകാംഷയുമായിരുന്നു.
മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു മേശയിലിരിക്കുന്ന ലാപ്ടോപിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുമ്പോള്‍ പതിവില്ലാത്ത തിടുക്കമായിരുന്നു അവള്‍ക്കു....പുറത്ത് ചാറുന്ന മഴത്ത്തുള്ളികല്‍ക്കുപോലും പെയ്തോഴിയുവാനുള്ള വെമ്പല്‍. അടച്ചിട്ട മുറികല്‍ക്ക്ള്ളില്‍ നിന്നും കാല്പനികതയുടെ ലോകത്തേക്കുള്ള ഏക ചവിട്ടുപടിയും അവള്‍ക്കു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലാപ്ടോപ് ആണ്.
കര്‍സര്‍ താഴേക്കു ചലിപ്പിച്ചു മുജീബിന്റെ പ്രൊഫൈല്‍ പേജിന്റെ ഏറ്റവും താഴെ തട്ടിലെത്തി.
അവള്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങി ജനനം 1980 ..മുകളിലേക്കുള്ള വലിയ ആരോമാര്‍ക്കിലൂടെ നിലീനയുടെ മിഴികളും മുകളിലെക്ക്‌ ചലിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.
ആരോമാര്‍ക്ക് എത്തിനിന്നത് 2000-ലാണ്.പിന്നെ കുറച്ചു ഫോട്ടോകള്‍ . ഒരുപക്ഷെ കോളേജില്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് എടുത്ത്തതാവാം അവള്‍ മനസിലോര്‍ത്തു ആദ്യം കണ്ട ഫോട്ടോയില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു..വട്ടം കറങ്ങുന്ന സ്ട്രീമിംഗ് ഐകൊണോപ്പം അവളുടെ മനസും കറങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു.തുടങ്ങിയിടത്തു തന്നെ അവസാനിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്ന ജീവിതം..അതിനിടയില്‍ വളരെക്കുറഞ്ഞൊരു സമയം മാത്രം..ജീവിത ലക്‌ഷ്യം നിറവേറ്റി തിരികെയത്തണo.....

നിലീന ക്ലിക്കുചെയ്ത ഫോട്ടോകള്‍ ഓരോന്നായി തുറന്നു തുടങ്ങി.മുജീബിന്റെ കോളെജു ജീവിതം ,അവന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍,..അവള്‍ കണ്ട ഓരോ ഫ്രെയിമിനും ജീവന്‍ വച്ചതുപോലെ..ചെങ്കുത്തായ മലകള്‍ക്ക് താഴെ കരിമ്പനകള്‍ക്കും, കശുമാവിന്തോട്ടതിനും നടുവിലായി പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ക്യംപസ്സിനു മുന്നില്‍ ഫോട്ടോയ്ക്കു പോസ് ചെയ്യുന്നത് മിക്കവാറും മുജീബ് അബ്ദുല്‍ റഹ്മാന്‍ തന്നെ ..വളെര ദൂരെ നിന്നെടുത്തതുകൊണ്ടാവനം അവന്റെ മുഖം വ്യെക്തമാകുന്നില്ല..കോളേജിന്റെ പിന്നിലുളള കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ കാണുന്ന കൂര്‍ത്ത അഗ്രം മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ മുലഞ്ഞെട്ടു പോലെയുണ്ട്. അതെ നിപ്പിള്‍ പോയിന്റ്‌ തന്നെ..മുലപ്പാല്‍ കുടിച്ചു അമ്മയുടെ മാറിനോട് ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലുണ്ട് കുന്നിന്റെ താഴ്വരത്ത്തുള്ള ആ കോളേജും ക്യാംമ്പസ്സും.. അക്ഷരങ്ങളുടെ പാഥേയം നമുക്കായി വിളമ്പിയ അറിവിന്റെ അമ്മ തന്നെ...

നീല ജീന്‍സിന് മുകളില്‍ ഇളം പച്ചയും നീലയും കലര്‍ന്ന ടി ഷര്‍ട്ട്‌ ശരിക്കും നിനക്ക് ചേര്‍ന്നത്‌ തന്നെ ...അവള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..
മൂന്നാറിലെ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പില്‍ തെയിലാതോട്ടതിനു നടുവില്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നില്‍ക്കുന്ന ഫോട്ടോയില്‍ അവള്‍ മുജെബിനെ തിരഞ്ഞു..അതേ ഇടതു നിന്നും നാലാമതായി ചുവന്നു ഷാള്‍പുതച്ചു നില്‍ക്കുന്നതന്നെ.അവന്റെ കീഴ്ചുണ്ടില്‍ വലതു അറ്റത്തായുള്ള മറുക് അവന്റെ അഴക്‌ ഒരു പടികൂടി കൂട്ടുന്നു..ഓരോ ഫോട്ടോയിലും അവള്‍ തേടിയതും ആ മറുക് തന്നെയായിരുന്നു...

നിലീന കര്‍സര്‍ ഒന്ന് കൂടി മുകളിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു.പ്രൊഫയില്‍ പേജിന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ അവളുടെ മിഴികള്‍ ഉടക്കി. ആ തലക്കെട്ട്‌ അവള്‍ വായിച്ചു,,,ഇന്റെരെസ്റ്റ്‌....ശരിയാണ് അവന്റെ ഇന്റെരസ്റുകള്‍ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് നോക്കികളയാം...അവള്‍ ഓരോന്നായി വായിച്ചു..റീഡിംഗ്, ട്രാവല്ലിംഗ്, ടെന്നീസ്...
അതിനെക്കാള്‍ അവള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് അതെ പേജിന്റെ വലതു വശതയുള്ള മറ്റൊരു പോസ്ടാനു...ഏപ്രില്‍ ഇരുപത്തിയാറു..എയിഡ്സ് രോഗികളായ മാതാപിതാക്കളുടെ മക്കളെ ആട്ടിയോടിക്കുന്ന കുറെ നീചമാര്‍..അവരുടെ മുന്‍പില്‍ ഒന്നുമറിയാതെ മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കരായ രണ്ടു കൊച്ചുകുരുന്നുകള്‍.അവരെ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തു താലോലിക്കുന്ന മുജീബ്..

അവളുടെ വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ കൈവിരലുകള്‍ കീ ബോര്‍ഡിലൂടെ വീണ്ടും ഓടിനടന്നു..കര്‍സര്‍ മുകളിലേക്ക് പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു..ഇത്തവണ 2004 ഓഗസ്ത് 24ലെ പോസ്റ്റിലാണ് നിലയുറപ്പിച്ചത്..ജോലി ചെയ്യുന്ന ഓഫീസിലെ ഫോട്ടോ ആയിരിക്കണം..നാല് വര്ഷം കൊണ്ട് മുജീബിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ വ്യെത്യാസം ഒട്ടൊന്നുമല്ല അവളെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയത്..മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു..വിശാലമായ തോളും വിരിഞ്ഞ മാറിനെയും മറച്ചുകൊണ്ട്‌ അവന്‍ ഇട്ടിരുന്ന ഇളം നീല ഷര്‍ട്ടുംകടും നീല ടൈയും അവന്റെ ജോലിയുടെ നിലവാരത്തെ അവള്‍ക്കു ബോധ്യപ്പെടുത്തികൊടുത്തു.
പിന്നില്‍ നിന്നും വാതിലില്‍ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവള്‍ ഓടിച്ചെന്നു വാതില്‍ തുറന്നത്. കഴിക്കുവാനുള്ള ആഹാരം ഒരു പ്ലാസിക് ട്രേയില്‍ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചിട്ട് ആ പ്രായം ചെന്ന സ്ത്രീ തിടുക്കത്തില്‍ മുറിയുടെ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി..വക്ക് അല്പം പൊട്ടിയ കൂജയില്‍ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ്‌ തണുത്ത വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് അവള്‍ വീണ്ടും കസേരയില്‍ വന്നിരുന്നു..അല്പ സമയത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം ലാപ്ടോപിന്റെ സ്ക്രീനില്‍ തിരികെവന്നു ,നാല് ചുമരുകളെയും ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം മുജീബിന്റെ പിന്നാലെയെത്തി. പ്രൊഫൈലിലെ ഓരോ പോസ്റ്റുകളും ഷെയറുകളും വയിക്കൊമ്പോഴും നിലീനക്കു മുജീബിനോടുള്ള ആരാധന കൂടികൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാനത്തെ പോസ്റ്റ്‌ അവന്‍ ഇട്ടതു ഒരാഴ്ച മുന്‍പു മാത്രമാണ്.ഈ ഏഴു ദിവസങ്ങളിലും അവള്‍ ഇതേ പ്രവര്‍ത്തി തുടര്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു...
ഫ്രെണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്‌ അയച്ചിട്ട് അഞ്ചു ദിവസമായി എന്നിട്ടും അവന്‍ എന്തെ എന്നെ സ്വീകരിക്കാത്തത്..അവള്‍ക്കറിയെണ്ടതും അതുമാത്രമാണ്..
അവസാനമായി ഒരു ശ്രമം കൂടി നടത്താം..മെസ്സജില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു നിലീന മനസ് തുറന്നു.....
പ്രിയ മുജീബ്.....ഞാന്‍ നിലീന ,ഒരു ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് വിദ്യാര്‍ഥിനി.........

ഇത്തവണ അവള്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തത് ഹോം ബട്ടനിലാണ്....അവളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ അപ്ടടെറ്റുകള്‍ ഓരോന്നായി വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...നിലീനയുടെ സുഹൃത്ത് രോഹിത് ഷെയര്‍ ചെയ്ത പോസ്റ്റില്‍ അവള്‍ ഒന്ന് കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി....അതിനെ താഴെ എഴുതിയിരുന്ന വാചകം ഇപ്രകാരമായിരുന്നു....
ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് മുജീബിന് ആദരാജ്ഞലികള്‍.....
ഒരുവട്ടം കൂടി ഫോട്ടോയില്‍ നോക്കിയതിനു ശേഷം അവള്‍ മുജീബ് അബ്ദുല്‍ റഹ്മാന്റെ പ്രൊഫൈലില്‍ തിരികെയെത്തി....അതെ ശരിയാണ്..അയാള്‍ തന്നെ....
എന്തുകൊണ്ടാണ് തന്റെ ഫ്രെണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്‌ അക്സപ്റ്റ് ചെയ്യാത്തത് എന്നാ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരവും അവള്‍ക്കു കിട്ടിയിരുന്നു...
വാതില്‍ തുറന്നു മുറ്റത്തേക്ക്‌ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ ഫെസ്ബുക്കിലെ മരിച്ചവരുടെ പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോകളയിരുന്നു...സ്വയം ഒന്ന് ഡിലിറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാനാകാതെ ഫേസ്ബുക്കില്‍ അലയുന്ന അനേകം മുജീബുമാര്‍.....

ഈന്തപ്പഴങ്ങള്‍......

കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ സൈറ്റിലെ പൊടിപാറിയ അന്തരീഷത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു മോചനം, പിന്നെ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ സംഭവിക്കേണ്ടിയതിനു ഘടികാരത്തിലെ സൂചിപോലെ ഒരേ താളത്തില്‍ ഒഴുകിയകലുന്ന ജീവിതം....ഇതില്‍ നിന്നുമൊക്കെ ഒരു മോചനമെന്ന നിലക്കാന് സതീശന്‍ വന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍ വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നിട്ടുകൂടി മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത് ....

രാവിലെ അഞ്ചു മണിയ്ക്ക് അലാറം മുഴങ്ങുമ്പോള്‍  തുടങ്ങുന്ന ദിനചര്യ . ക്ലോസറ്റില്‍ ഇരുന്നു തന്നെ പല്ല് തേപ്പും ഷേവിങ്ങും കഴിയുമ്പോള്‍ ലാഭിക്കുന്നത് അധികമായി ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞ പത്തു മിനിട്ടാണ്....ഒരു പ്രവാസിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ധന്യമായ നിമിഷം...അവിടെ നിന്നും ക്യാന്റീനിലെക്കും പിന്നെ സൈറ്റിലേക്കുമുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിനടയില്‍ വീട്ടിലേക്കൊരു ഫോണ്‍വിളി......... വൈകുന്നേരം  ട്രെയിനിന്‍റെ ബോഗിപോലുള്ള പോര്ടബില്‍ കാബിനില്‍ തിരികെഎത്തുമ്പോള്‍  സൂര്യന്‍ അസ്തമിചിട്ടുണ്ടാവും. ലാപ്ടോപ് ഓണ്‍ ചെയ്ത് വച്ചിട്ട്  ടോയിലെറ്റില്‍ പോയി തിരകെയെത്തുംപോള്‍ അവിടെയും ലാഭിക്കുന്നത് സ്കൈപ്പ് സെറ്റ് അപ്പ്‌ ആകാനുള്ള വിലപ്പെട്ട മറ്റൊരു അഞ്ചു മിനിട്ട്...ഭാര്യയും കുട്ടികളുമായി ഒരു മണിക്കൂര്‍ ചാറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിറവേട്ടുന്നത്  ഭര്‍ത്താവിന്റെ സ്നേഹവും അച്ഛന്റെ ലാളനയുമാണ്..

ജെന്മദിനത്തിനു മകള്‍ കേക്ക് മുറിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നുള്ള് മധുരം അവളുടെ നാവില്‍ വച്ചുകൊടുത്തു ആ നെറുകയില്‍ ചുബിക്കനാവുന്നതും സ്കൈപ്പിലൂടെ കാണേണ്ടിവരുന്ന ഒരു പ്രവാസിയുടെ നിരവേറ്റപ്പെടാത്ത സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഒന്നുമാത്രമാണ്....

ക്യാമ്പിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു ടാര്‍ റോഡിലൂടെ വണ്ടി നീങ്ങുമ്പോള്‍ റോടിനിരുവശത്തായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന പല രാജ്യക്കാരെയും കാണാം...ബെങ്കാളിയും നേപ്പാളിയും,പാക്കിസ്ഥാനിയും ഇന്ത്യനും.ഫിലിപ്പിനിയും ഇവിടെ  ഒരു രാജ്യത്തിലെ പ്രജകളെപ്പോലെ  വാഴുന്നു..ഇരുവശവുമുള്ള മണല്‍ കൂമ്പാരത്തിനടയിലൂടെ കാര്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുപ്പോള്‍ ഒട്ടകത്തിനെയും ചെമ്മരിയടിനെയും കൊണ്ട് വരിയായി പോകുന്ന പദുക്കളെ കാണാം..നമ്മുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കാട്ടറബി.മരുഭൂമിയുടെ ആദി ദ്രാവിഡ വംശം..പെര്‍ഷ്യയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ അവകാശി....അവരെ കണ്ടപ്പോള്‍ അട്ടപ്പടിയിലെയും അരിപ്പ യിലെയും കുടിയിറക്കപ്പെട്ട ആദിവാസി സമൂഹത്തെയാനെനിക്ക് ഓര്‍മവന്നത്...

കയറിയിറങ്ങിയ മണല്‍ കൂമ്പാരത്തിനു മുകളില്‍ പ്രകൃതി രചിച്ച രേഖാ ചിത്രങ്ങള്‍ മൊഞ്ചത്തി മണവാട്ടിയുടെ കയ്യിലെ മൈലാഞ്ചിയെക്കാള്‍ മനോഹരമായിരുന്നു...കൊടും ചൂടിനുള്ളിലും മണല്ക്കൂനയുടെ താഴ്വാരങ്ങളില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഇളം പച്ച പുല്‍ നാമ്പുകള്‍ അതിശയത്തേക്കാളുപരി  ചെറുത്തുനില്‍പ്പിന്റെ പ്രകാശ കിരണങ്ങളെയാണ് ധ്വനിപ്പിക്കുന്നത് ...

രണ്ടു മണിക്കൂറത്തെ യാത്രക്കുശേഷം ഞങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് മരുഭൂമിക്കു നടുവിലുള്ള ഈന്തപ്പനത്തോട്ടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലാണ് ഈന്തപ്പനകളുടെ മക്ക എന്നറിയപ്പെടുന്ന “ലിവ” എന്നാ കൊച്ചു ഗ്രാമം.സിറ്റിയില്‍ താമസിക്കുന്ന പണക്കാരായ അറബികളുടെ ഈന്തപ്പന ഫാം. ഇവിടെ നിന്നാണ് ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലേക്കും കയറ്റി അയക്കുന്ന പല രുചിയിലും നിറത്തിലുമുള്ള ഈന്തപ്പഴങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നത്‌ ...ഓരോ ഫാമിനെയും വേര്തിരിക്കുന്നതിനായി പനയുടെ ഓലകൊണ്ട് വേലികെട്ടിയിരിക്കുന്നു..നാട്ടില്‍ പണ്ട് നാളികേരത്തിന്റെ ഓലമെടഞ്ഞു വേലി കെട്ടിയിരുന്നതുപോലെ...അവയ്ക്കുള്ളില്‍ തലയുയര്‍ത്തി നിറയെ ഈന്തകായ്കള്‍ നിറച്ചു സുന്ദരികളായി നില്‍ക്കുന്ന ഈന്തപ്പനകള്‍..

വണ്ടി ....ഉണങ്ങിയ പനയോലകൊണ്ടുള്ള മതിലിനു മുന്നില്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിട്ടു അകത്തേക്ക് കയറി..ഉള്ളിലായി ഫാമിന് ഇടതുവശത്തായി ഒരു കൊച്ചുകുടില്‍ .അതിനു സമീപത്തായി നീളത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന  ഓല ഷെഡ്‌..കൊച്ചു കുടിനുള്ളിലേക്ക് തലയിട്ടുകൊണ്ടു സതീശന്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു...അരെ ഭായ്.......

ഉള്ളില്‍ നിന്നും നരച്ചു പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന മുടി  കൈകള്‍കൊണ്ട് ഒതുക്കി ഒരു ബംഗാളി ഇറങ്ങി വന്നു.. അയാള്‍ക്കും മുന്‍പേഎത്തിയ മൂക്കടപ്പിക്കുന്ന ദുര്‍ഗന്ധം പിണ്ടമിട്ടുപോകുന്ന ആനയെയാണ് ഓര്‍മിപ്പിച്ചത്..

ഭായ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഈ ഫാം ഒന്ന് കാണണം .ഇവിടെ അടിത്തുള്ള ഒരു ഓയില്‍ കമ്പനിയുടെ ക്യാമ്പില്‍ നിന്നും വരുകയാണ്.വളരെ സന്തോഷത്തോടു കൂടി അവന്‍ ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് ഫാമിലൂടെ നടന്നു..കൃഷിയോടുള്ള താല്പര്യം കൊണ്ട്..പന നടുന്ന രീതികള്‍., ഇലകള്‍ സമയാസമയങ്ങളില്‍ കോമ്പിയോതുക്കുന്നത്..വളം ചേര്‍ക്കേണ്ട രീതികള്‍...എല്ലാം ചോദിച്ചു മനസ്സിലക്കികൊണ്ടിരുന്നു....നടക്കുന്നതിനടയില്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പനയുടെ ഓല എന്റെ ഷര്‍ട്ടിലുടക്കി അല്പം കീറിയെങ്കിലും ഇലയുടെ മുള്ള് കയ്യില്‍ കൊള്ളാതെ പതുക്കെ വിടുവിച്ചു ഇടയിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകാനുള്ള ഓവ് ചാലിന്റെ ഒരത്തുകൂടി നടന്നു.കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന കുറച്ചു കൂള്‍ ഡ്രിങ്ക്സ് ബെങ്കാളിയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തിട്ടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു ..താങ്കള്‍ എങ്ങിനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടത്...?

നെറ്റിയിലൂടെ ഒലിച്ചിരിറങ്ങിയ പിയര്‍പ്പുകണം തുടച്ചു നീക്കിയിട്ട്‌ അവന്‍ തുടര്‍ന്നു.....ഭയ്യാ..ഞാന്‍ ഇവിടെയെത്തിയിട്ട് പത്തു വര്ഷം കഴിഞ്ഞു. ബെന്കാളിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ ജെനിച്ചു വളര്‍ന്നു..തലമുറകളായി ഞങ്ങള്‍ കൃഷിയെടുത്തു ജീവിച്ച മണ്ണും വീടും തട്ടിയെടുത്ത അവിടത്തെ പ്രമാണിമാര്‍ എന്നെപ്പോലെ ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളെ നാട്ടില്‍ നിന്നും ആട്ടിപ്പായിച്ചു...ജെനിച്ച മണ്ണിന്റെ അവകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കാടുകളില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു..ഒരു തലമുറയെ വളര്‍ത്തുന്നതിനായി ഇന്നും അവകാശങ്ങള്‍ക്കായി പോരാടുന്നു...മതം പഠിപ്പിക്കാനെത്തിയ ഒരു പാതിരിയുടെ സഹായാത്താല്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചാളുകള്‍ ഇവിടെത്തിയതാണ്....യാത്ര രേഖകള്‍ കൈക്കലാക്കിയ അറബി ,ഞങ്ങളെ ഈ കുടിലിലെത്തിച്ചു..അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഭാര്യയെയും കുട്ടികളെയും വിട്ടിട്ടു ഇപ്പോള്‍ പത്തു വര്ഷം കഴിയുന്നു...അറബി തരുന്ന നാനൂറു ദിര്‍ഹം (നാട്ടിലെ ആറായിരം രൂപ) മാസാമാസം വീട്ടിലെക്കയക്കുന്നു...അച്ഛനുമമ്മയും മരിച്ചപ്പോള്‍ കാണുവാന്‍ പറ്റാതിരുന്നതിനെക്കാള്‍ സങ്കടമായിരുന്നു ആദ്യത്തെ മകന്‍ പട്ടിണിയാല്‍ മരണപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ..ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു  മരുഭൂമിയില്‍ ആ വിവരം അറിയുമ്പോള്‍  പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ആത്മാവും ഭൂമിയില്‍ നിന്നുംഅകലങ്ങളിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കല്‍ അറബി കൊണ്ടുവരുന്ന ഭക്ഷണവും വെള്ളവും അളന്നു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ദിവസങ്ങള്‍ പിന്നെയും ബാക്കിയാവുന്നു..

തിരികെ ആ ചെറിയ കുടിലിലെത്തുമ്പോള്‍ വിയര്‍പ്പുകണങ്ങള്‍ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിചെര്‍ന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..കൊടും ചൂടില്‍ ഓല മേഞ്ഞ കുടിലിനടിയില്‍ അവര്‍ ഫാമില്‍ നിന്ന് ശേഖരിച്ച ഈന്തപ്പഴങ്ങള്‍ കുലയില്‍ നിന്ന് അടര്‍ത്തിയെടുത്ത് പുറമേ പറ്റിപ്പിടിച്ച മണല്‍തരികള്‍ നീക്കം ചെയ്യാന്‍ വെള്ളത്തില്‍ കഴുകിയെടുത്തു.. മറ്റുള്ളവര്‍ അവ ഓരോന്നായി തരം തിരിച്ചു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ബെങ്കാളി ഭയ്യാ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ കൊണ്ടുപോകുവാന്നായി ഏറ്റവും നല്ല പഴങ്ങള്‍ പൊതിഞെടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു...

യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഈന്തപ്പഴത്തിന്റെ വിലയായി ഞങ്ങള്‍ കൊടുത്ത ഇരുന്നൂറു  ദിര്‍ഹം  തിരികെ നല്‍കിയിട്ടു അവന്‍ പറഞ്ഞു..ഭയ്യാ എനിക്ക് രൂപയല്ല വേണ്ടത്....നിങ്ങള്‍ പ്രാര്തിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കുടുംബത്തെയും കൂടി ഓര്‍ത്താല്‍ മാത്രം മതി...ഭഷണമില്ലാതെ പകര്‍ച്ചവ്യാധിയാല്‍ മരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങല്‍ക്കുവേണ്ടിയുംകൂടി......

തിരികെ ക്യാമ്പിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍ പള്ളിയിലെ പെരുന്നാളിന് അമ്മ വാങ്ങി നല്‍കിയിരുന്ന ഈന്തപ്പഴത്തിന്റെ പയ്ക്കറ്റ്കളെ ക്കുറിച്ചാണ് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചതത്രെയും.....പിന്നെ രാവിലെ ടി വിയില്‍ കണ്ടവാര്‍ത്തയും....അട്ടപ്പാടിയില്‍ ഒരുമാസത്തിനടയില്‍ പട്ടിണിയാലും പകര്‍ച്ചവ്യാധിയാലും മരണമടഞ്ഞ മുപ്പത്തിരണ്ട് കുട്ടികള്‍......

ആക്സിടന്ട്

എതിരെ  ലോഡു കയറ്റിവന്ന ട്രെക്കുമായി യാത്രാബസ് കൂട്ടിയിടിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നിലെ നീളമുള്ള സീറ്റിലുരുന്നു ഞാന്‍ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു..ആടിയുലഞ്ഞു സ്ഫോടന ശബ്ധത്തോടെ നിന്ന  ബസിന്റെ മുന്‍ സീറ്റില്‍ നിന്നും സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും നിലവിളി ഉയരുമ്പോള്‍ തൊട്ടു മുന്നിലെ പെയിന്റിളകിയ കമ്പിയില്‍ തട്ടി ഞാന്‍ വവ്വാലിനെ പ്പോലെ ഒറ്റക്കയ്യില്‍ തൂങ്ങി നിന്നു...

കയ്യിലിരുന്ന ബാഗുമായി ചാടി വെളിയിലിറങ്ങുമ്പോള്‍ ചോരയൊലിക്കുന്ന സുന്ദരികളായ പെണ്‍കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് ചെറുപ്പക്കാര്‍ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു...മറ്റ് ചിലര്‍ ഇനിയുമെതെങ്കിലും സുന്ദരികള്‍ വീണു കിടപ്പുണ്ടോയെന്നരിയാന്‍ തിരയുന്നു....

ഒരവസരം കിട്ടുമോയെന്നരിയുവാന്‍ ഈയുള്ളവനും ചുണ്ടില്‍ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിന്ന ഒരു കുമാരിയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു ചെന്നു....അപ്പോള്‍ അവള്‍ മൊഴിഞ്ഞു...സോറി ചേട്ടാ ഇത് ചോരയല്ല..ലിപ്സ്ടിക് ആണ്.....അത് കേട്ട എന്റെ മോന്തയോന്നു സെപ്ടിക് ആയെങ്കിലും....സഹജമായുള്ള പരസഹായ മനസ്ഥിതി കൊണ്ടാകണം ഞാന്‍ വീണ്ടും ചുറ്റിനും കണ്ണോടിച്ചു....

അപ്പോള്‍ അല്പം ദൂരെ മാറി ഇലക്ട്രിക്‌ പോസ്റ്റിന്റെ ചുവട്ടില്‍ നെറ്റിയില്‍ നിന്നും ചോരയൊലിപ്പിച്ചു ഒരു അമ്മച്ചിയിരിക്കുന്നു...ഞാന്‍ ചുറ്റിനും കണ്ണോടിക്കുമ്പോള്‍ അവര സഹായിക്കാന്‍ ആരും വരുന്നില്ല.....പെട്ടെന്നാണ് എനിക്കോര്‍മ്മ വന്നത് ഇവര്‍ ഞാന്‍ കയറിയ അതെ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും കയറിയതാനല്ലോ എന്ന്.....

ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഒരു പഞ്ചായത്ത് ബന്ധം എങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്നുകരുതി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു....അപ്പോള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...മോനെ എന്നൊയൊന്നു ആശോപത്രിയില്‍ എത്തിക്കൂ..തീരെ വയ്യ.....

മോനെ ....എന്ന വിളി ഒരു വീക്കനാസ്സായ ഞാന്‍ അടുത്തുകണ്ട ഒരു ഓട്ടോക്കാരനെയും കൂട്ടി അശൂപത്രിയില്‍ എത്തി...

അമ്മച്ചിയെ എടുത്തു കട്ടിലില്‍ കിടത്തി നെറ്റിയിലെയും മുഖത്തെയും രക്തം തുടച്ചു നീക്കുമ്പോള്‍ ...അവര്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു നീയെന്‍റെ മകനെപ്പോലെയാണ്..നിനക്ക് നൂറു പുണ്യം കിട്ടും....അതുകേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു വട്ടം കൂടി തുടച്ചു ......

പ്രഥമിക പരിശോധനക്ക് ശേഷം ലളിതാ രാജേന്ദ്രന്‍ എന്ന നമ്മുടെ കഥാനായികയെ സ്ട്രക്ടറില്‍ ഉന്തികൊണ്ട് ഞാന്‍ എക്സറേ റൂമില്‍ എത്തി...എന്റെ മുഖ ഭാവം കണ്ടിട്ടാവാം വെളുത്ത ഉടുപ്പിന്റെ പോക്കെറ്റില്‍ കൈ തിരികികൊന്ന്ട് നേഴ്സുമാര്‍ പറയുന്നുണ്ട്..മോന്‍ പേടിക്കണ്ട അമ്മക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല. പുറത്തിരുന്നു പ്രര്‍തിച്ചോളൂ......

തലേനാള്‍ നാള്‍ അരമണിക്കൂര്‍ വൈകി ജോലിക്കെത്തിയ എന്റെ അര ദിവസത്തെഹാജര്‍ കട്ട് ചെയ്തു തന്തക്കു വിളിച്ച ബോസിനെ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചിരുന്ന  എന്റെ മുഖ ഭാവം  കണ്ടിട്ടാവനം ആ നേഴ്സുമാര്‍ അങ്ങിനെ മൊഴിഞ്ഞത്....

കഥാനായിക അണിഞ്ഞിരുന്ന സ്വര്‍ന്ന വളയും മാലയും പിന്നെ ഒരു ചെറിയ മണി പേഴ്സും എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നു വെളിയില്‍ ഇരുത്തിയിട്ട് എക്സറേ എടുക്കുവാന്‍ അവര്‍ കതകടച്ചു.... എക്സറേ എടുത്തു കഴിഞ്ഞതും ടേബിളില്‍ നിന്നും ഒറ്റ ചാട്ടത്തിനു കഥാ നായിക ഡോര്‍ തുറന്നു വെളിയില്‍ വന്നു എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗും ആഭരണങ്ങളും തട്ടിപ്പറിച്ചു...എണ്ണിതിട്ടപ്പെടുത്തി..ചങ്കില്‍ കൈവെച്ച്..ഭഗവാനേ...എന്ന് വിളിച്ച് ആശ്വസിച്ചു......

ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഞാന്‍ അന്തംവിട്ടു നിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന നേഴ്സുമാര്‍ പതുക്കെ പരയ്ന്നുണ്ടായിരുന്നു.....ഈ പാവത്തിനെക്കുറിച്ചാണോ..ആ തള്ള..പറഞ്ഞത്.......ആ കറുമ്പന്‍ ചെക്കന് ഒരു കള്ള ലക്ഷണം ഉണ്ട്..എന്റെ വളയും മാലയും പണവുമായി അവന്‍ കളന്നു കളയുമെന്ന്......