Saturday, February 7, 2015

തയ്യല്‍കാരി...


ഒതുക്കമുള്ള ചുരുദാറിനുള്ളില്‍ അതിനെക്കാള്‍ ഒതുക്കി അവള്‍ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന മനസ്സും ശരീരവും  ആദ്യ ദൃഷ്ടിയില്‍ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാവാം , ആദ്യരാത്രിയില്‍  മാറത്തെ സാരിത്തുമ്പ് മെല്ലെ അടര്‍ത്തി മാറ്റുമ്പോള്‍ ആദ്യമായി കണ്ട നഗ്നശരീരത്തിനു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സും വിശ്വാസവും അവള്‍ക്ക് തീറെഴുതിയത്.
ആദ്യം നുണഞ്ഞ മുലപ്പാലിലെ തേന്‍ മധുരം മരണകിടക്കിയിലെ   അവസാന   ദാഹനീരുവരെ  മധുരിക്കുമെന്നപോലെ , ചേലക്കടിയില്‍ ഒളിപ്പിച്ച അവളുടെ ശരീരം ഈയൊരു ജന്മത്തിനായി എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചത് അച്ചടക്കത്തോടെ അത് ഒതുക്കി നിര്‍ത്തിയ  തയ്യല്‍ കാരിയുടെ കരവിരുത് ഒന്നുകൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു..
അതിന്നടുത്ത ദിവസം ഭാര്യവീട്ടുകാരോടോത്ത്  ഉച്ചയൂണിനു ഇരിക്കുംനേരം ,മൂന്നാമത്തെ പിടി ചോറിനായി മീന്‍ കറികൂട്ടി ഇളക്കുമ്പോള്‍ ,പുതിയോരതിഥികൂടി ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു.രണ്ട് കാലുകളും തളര്‍ന്ന ആ സ്ത്രീയെ കസേരയിലേക്ക് എടുത്തിരുമ്പോള്‍ ,അവരുടെ മുഖത്ത് പടര്‍ന്ന തിളക്കം തെല്ലൊന്നുമല്ലയെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്.
ഗീതമ്മയെന്നപേരുള്ള അവരെ എന്‍റെ ഭാര്യപിതാവ് പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ,തലേരാത്രി  ഞാന്‍ കണ്ട ശരീര ഭാഗങ്ങള്‍ അത്രമേല്‍ ഭംഗിയായി രൂപകല്പന ചെയ്തത് ഇരുകാലുകളും തളര്‍ന്ന ഈ സ്ത്രീയുടെ കൈകളാല്‍ മെനെഞ്ഞെടുത്ത വസ്ത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണല്ലോയെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ എനിക്കല്പനേരം  വേണ്ടിവന്നിരുന്നു..
പെണ്ണുകാണല്‍ ചടങ്ങുകളും  ആദ്യരാത്രികളും  ഒരുപക്ഷെ മനോഹരനിമിഷ മാകുന്നതിനു പിന്നില്‍ വധുവരന്മാര്‍ അണിയുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കും ചെറുതല്ലാത്ത ഒരു പങ്കുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞത് ആ ദിനങ്ങളിലായിരുന്നു..
ഇരു കാലുകളുമുള്ള തന്‍റെ കുടുംബങ്ങളെ പുലര്‍ത്താന്‍ ആ സ്ത്രീ  നടത്തുന്ന ഗീതമ്മ ടൈലേഴ്സ് എന്ന സ്ഥാപനം ഇതിനോടകം ആ നാട്ടിലെ  എത്രയോ സ്ത്രീ പുരുഷന്മാരുടെ വിവാഹ വസ്ത്രങ്ങള്‍ തുന്നി അവരുടെ ജീവിതത്തിനു മറക്കാനാവാത്ത നിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ചത് ,തളര്‍ന്ന കാലുകളുമായി അവിവാഹിതയായി ജീവിച്ചുകൊന്ടാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഈ ഭൂമിയിലെ  വിരോധാഭാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍  മനസ്സിലാക്കിയത്.

ഇന്നും ആ തയ്യല്‍ക്കടയുടെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ ,അല്പം ആദരവോടെ ആ കടയിലേക്ക് നോക്കാറുണ്ട്. കാരണം നഗ്നരായി ജനിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ മൂടുപടം തുന്നുന്ന തയ്യല്‍ക്കാര്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ പണിപ്പുരയിലെ ആയുധങ്ങളെത്രെ..    

ഒരു സെന്റിലെ മരണം..


ഭര്‍ത്താവിന്റെ ചിതയൊരുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയത് ഉരുണ്ടുകൂടിയ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മഴയായി പതിക്കും മുന്നേ മൂലയില്‍ വിശന്നു തളര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ അത്താഴമൊരുക്കാന്‍ കഴിയുമോയെന്ന വേദനയിലായിരുന്നു...


അടുക്കളയിലെ  മണ്ണ്  തുരന്നു ചിതയോരുക്കിയത്  വീടിനു മുറ്റം ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നില്ല ,മരണത്തിലും അവന്‍ തന്‍റെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഉറങ്ങേണം എന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു..

പെണ്‍കുട്ടി...


ഖത്തറിലെ റാസ് ലഫാനില്‍ നിന്നും അല്‍-ഖോറിലേക്കുള്ള നാല്‍പ്പത് മിനിട്ട് ദൂരത്തിനിടയിലുള്ള യാത്രയിലാണ് ഈ കഥയിലെ നായികയുടെ അച്ചനാകുവാനായി  നരച്ച ദീക്ഷ നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ അയാളുടെ അരികിലേക്ക്  ഞാന്‍ കയറി ചെന്നത്.  .
ജോലി കഴിഞ്ഞ് സ്ഥിരമായി പോകാറുള്ള കമ്പനി ബസ് , വൈകി വന്നയെന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരു വൈകുന്നേരത്തിലാണ് റോഡിലൂടെ ശരവേഗത്തില്‍ വരുന്ന ഓരോ വാഹനത്തിനും കൈകാണിച്ചു എപ്പോഴെങ്കിലും ലഭിച്ചെക്കാവുന്ന ഒരു ലിഫ്റ്റ് പ്രതീക്ഷിച്ച്     റോഡിന്നരുകിലൂടെ ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് നടന്നത്.
സ്വന്തം നാട്ടിലെ  മുഖച്ഛായയുള്ള അനേകം പേരുടെ വാഹനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്താതെ പോയെങ്കിലും വേണമെന്ന് ദൃഡമായി മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചാല്‍ പ്രകൃതി അത് നമുക്കായി നടത്തി തരുമെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്കായി നിര്‍ത്തിയ ആ വണ്ടി , ഓയില്‍ കമ്പനിയിലേക്ക് ലോഡുമായി പോയ, നരച്ച താടിയുള്ള പാക്കിസ്ഥാനിയുടെ  ഒരു പഴയ ട്രക്ക് മാത്രമായിരുന്നു.
സാധാരണ വണ്ടിയുടെ മുന്‍വശത്തായി ദൈവങ്ങളെ പ്രതിഷ്ടിക്കുന്നയിടത്ത് പകരമായി ഞാന്‍ കണ്ടത് ദുപ്പട്ടയാല്‍ മുഖത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും മറചു വച്ച് നിഷ്കളങ്കമായി നോക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.
കാതടിപ്പിക്കുന്ന വെടിയൊച്ചകള്‍ക്കൊപ്പം   അടര്‍ന്നു വീണ പ്രൈമറി സ്കൂളിന്‍റെ മേല്‍ക്കൂരയുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും അവളെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും,  ഇന്നും ഭയത്തിന്‍റെ ഭ്രാന്തമായ അവസ്ഥയില്‍ ചലനമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന തന്‍റെ  മകളുടെ കഥ  അയാള്‍ യാത്രയിലുട നീളം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് ,തുടര്‍ച്ചയായി പല തവണ ഞാന്‍ ഫോട്ടോയില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് അയാള്‍ കണ്ടത് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.
. ശരവേഗത്തില്‍ പായുന്ന അനേകം വാഹങ്ങനങ്ങള്‍ക്കിയിലൂടെ തന്‍റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ വളയം വളരെ സുരക്ഷിതമായി ഈ പ്രായത്തിലും  നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ  എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു  നടത്തിച്ചു അവള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കുന്നതിനു വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന് അയാള്‍ അത്രമേല്‍ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യത്തോട് എന്നോട് പറയുമ്പോള്‍ ആണ്‍ തുണയില്ലാത്ത വൃദ്ധരായ പിതാക്കന്‍മാരെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ ഒരുവേള ചിന്തിച്ചിരുന്നു.
ഗള്‍ഫിലെ ആശുപത്രികളിലും ബാങ്കുകളിലും ജോലിയെടുക്കുന്ന ഇന്ത്യാകാരായ അനേകം പെണ്‍കുട്ടികളെ അത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകം ഗ്രാമീണര്‍ അവരുടെ നാട്ടില്‍  ഉണ്ടെങ്കിലും ഭീകരവാദികളുടെ ആക്രമണങ്ങളെ ഭയന്ന് വിദ്യാഭ്യാസം  കൊടുക്കാനാവാതെ സ്വന്തം പെണ്മക്കളെ വീടിനുള്ളില്‍ അടച്ചിടെണ്ടിവരുന്നവരുടെ  അവസ്ഥ ആ വൃദ്ധനായ ഡ്രൈവറില്‍ നിന്നും തെല്ലൊരു വേദനയോടെയാണ് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...
എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമെത്തിയപ്പോള്‍ ടാക്സി ചാര്‍ജ്ജായി കുറച്ചു റിയാലുകള്‍  ഞാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കൊടുത്തുവെങ്കിലും ,നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍  നിന്‍റെ പെണ് മക്കള്‍ക്ക് എഴുതി പഠിക്കുവാനായി കുറച്ചു ബുക്കും പേനയും വാങ്ങി  ഈ വൃദ്ധന്‍റെ  സമ്മാനമായി കൊടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു അയാള്‍ എനിക്കത് തിരികെ നല്‍കി....

റോഡിലൂടെ ട്രക്കുമായി പോകുന്ന നരച്ച ദീക്ഷനീട്ടിയ വൃദ്ധരായ  പാക്കിസ്ഥാനി ഡ്രൈവര്‍മാരെ  കാണുമ്പോള്‍ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സൊന്നു പിടയാറുണ്ട്, കാരണം എനിക്കുമുണ്ട് അയാളെപ്പോലെ ഞാന്‍ അത്രമേല്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് പെണ്‍കുട്ടികള്‍.... 

ലക്ഷ്മിയേടത്തി..

മുല്ലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ മുറ്റം കടന്നു ജാതിയും കമുകും ഇടത്തൂര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പറമ്പിലെ നടപ്പാതയിലൂടെ, കരിഞ്ഞ ഊത്തപ്പം കണക്കേ  നിലത്തു  വീണുകിടന്ന ചാണകച്ചാര്‍ത്തിന്‍റെ  മുകളിലൂടെ ചാടിക്കടന്നു പോകുമ്പോഴായിരുന്നു താഴേതൊട്ടിയിലെ ,ചുറ്റുമതില്‍ കെട്ടാത്ത കിണറിന്റെ ഓരത്ത് മേല്‍മുണ്ട്‌ മാറോളം പൊക്കി കെട്ടി നീരാട്ട് നടത്തുന്ന ലക്ഷ്മി ചേച്ചീയെ കാണാറുള്ളത്‌.
ഉഴവൂര്‍ ശക്തി തിയേറ്ററിനു മുന്നിലുള്ള കടത്തനാട്ടുമാക്കം എന്ന സിനിമാ പോസ്റ്ററിലെ  ഉണ്ണിമേരിയെ അനുസ്മരിക്കുമാര് ലക്ഷ്മിയേടത്തി നീരാട്ടു നടത്തുമ്പോള്‍ അയല്‍ വീടുകളിലെ അപ്പച്ചന്‍മാര്‍ പഴുത്തു തുടുത്ത അടക്കാ പെറുക്കാനെന്ന വ്യാജേന അടക്കാമരത്തിനു ചുവട്ടില്‍ വട്ടം തിരിയുന്നതും ചെറുപ്പക്കാര്‍ മാങ്ങ കുലുക്കി താഴെ വീഴ്ത്താനുള്ള വ്യാജേന അല്പം അകലെയുള്ള   മാവിന്‍റെ മുകളിലേക്ക് ശരവേഗത്തില്‍ ഓടി കയറുന്നതെന്തിനെന്നും ചിന്തിച്ചു, കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് സഞ്ചിയുമായി  അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങിയത് മുല്ലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ അതിരില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന എന്‍റെ അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു.
വട്ടത്തില്‍ കനം കുറച്ചരിഞ്ഞ് തേങ്ങയും പച്ചമുളകും ചേര്‍ത്തരചുണ്ടാക്കിയ പച്ച കപ്പയുടെ പുഴുക്കില്‍ നിന്നും  വെന്ത കറിവേപ്പില അടര്‍ത്തി മാറ്റി മെല്ലെ ഞാനത് കഴിക്കുമ്പോള്‍ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ഭാവം, മുറ്റത്തെ നാട്ടുമുല്ല പടര്‍ന്നുകയറിയ ചാമ്പമരത്തിന്റെ അരുകില്‍ നിന്നിരുന്ന, ചുവന്ന റോസാപൂക്കളെക്കാളും(അവരെ കാണാതെ ഞാന്‍ പറിച്ചു കൊണ്ട് പോയിരുന്ന) മനോഹരമായിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കു നേരിട്ട് വഴിയുണ്ടായിരുന്നിട്ടുകൂടി മുല്ലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഞാന്‍  നടന്നത് , കിഴക്കേകോണിലുള്ള പാണ്ടിപ്പേരയില്‍ നിന്നും അവര്‍ പറിച്ചു തരുന്ന തുടുത്ത പേരക്കാപ്പഴം തിന്നുന്നതിലുപരി പുറത്തെ ചുറ്റുവരാന്തയുടെ കോണില്‍ എന്നെ ആകര്‍ഷിക്കുവാനായി അവര്‍ കൂട്ടി വച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ചിത്രക്കഥകളുടെ ശേഖരം തേടിയായിരുന്നു.
കൂട്ടിവായിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളിലെ പിശക് തിരുത്തുവാനായി അവര്‍ എന്നോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇടതൂര്‍ന്ന മുടിനാരില്‍ നിന്നുമുതിര്‍ന്ന മണമാണ് സ്ത്രീകളുടെ ഗന്ധമെന്നു ഞാനന്ന്‍ ഒരുവേള മനസ്സിലുറപ്പിച്ചിരുന്നു.
ആകെയുള്ള മക്കളൊന്നിനെ ദൂരെ പഠിക്കാനയച്ചു ഒറ്റപ്പെട്ടത്തിന്‍റെ വേദനയിലാവാം, നീ മുതിര്‍ന്നു കല്യാണമൊക്കെ കഴിക്കുമ്പോള്‍ മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുവാനും പ്രായമാകുമ്പോള്‍  ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ വേദനയകറ്റാന്‍ ഒന്നിലേറെ കുട്ടികള്‍ വേണമെന്നു പഴയ പുസ്തക ചാക്ക് തുറന്നു എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക്‌ നിരത്തിയിട്ട് പറയുമ്പോള്‍ ,ഏകാന്തതയുടെ വേദന തിരിച്ചറിയുവാനുള്ള പ്രായമാകാത്തതിനാലാവാം കയ്യിലിരുന്ന അമര്‍ ചിത്രകഥയിലെ വേതാള കഥകള്‍ വായിച്ചു ഞാന്‍ രസിക്കുകയായിരുന്നു.

മരിച്ചുപോയ മകനു വേണ്ടി മണ്ണ്കൊണ്ട് അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പതിനായിരത്തിലധികം പ്രതിമകളുണ്ടാക്കി ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച ഒരമ്മയെക്കുറിച്ച് വായിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴായിരുന്നു, മുറ്റം നിറയെ ചുവന്ന റോസാചെടികള്‍ നട്ടു വളര്‍ത്തിയ ലക്ഷിമിയെടത്തിയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത്.... 

Tuesday, August 19, 2014

ഷൈനറാക് ...


വിഷം കലര്‍ത്തിയ ചോറും കറിയും വിളമ്പി വച്ച് അപ്പനും അമ്മയും ഞങ്ങളെ അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍, സംശയം തോന്നിയ വല്യമ്മച്ചി അത് തട്ടി തെറിപ്പിച്ച് ഞങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ അത്താഴം മുടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. 

വീടും പറമ്പും ബാങ്കില്‍ പണയപ്പെടുത്തി രണ്ട് അര്‍ബുദ രോഗികളെ ചികല്സിച്ചു കുടുംബത്തെ സന്തോഷകരമായി നയിച്ചപ്പോള്‍, ജപ്തി നടപടിക്കായി ബാങ്കുകാര്‍ കൊട്ടും കുരവയുമായി എത്തുന്നതിന്‍റെ രണ്ട് നാള്‍ മുന്‍പാണ് ലാസ്റ്റു സപ്പറിന്റെ നടപടി ക്രമങ്ങള്‍ അപ്പനും അമ്മയും ചേര്‍ന്ന് രൂപകല്‍പന ചെയ്തത്.

തുച്ഛമായ വിലക്ക് അയല്‍വാസിക്ക് പുരയിടം തീറെഴുതി വാടക വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറുമ്പോള്‍ ജപ്തി നടപടിയില്‍ നിന്നും ഒഴിവാകുക മാത്രമല്ല ഭൂമിയുടെ അവകാശിയെന്ന മേല്‍വിലാസംകൂടിയാണ് അന്ന് നഷ്ടമായത്...

സുഹൃത്തായ സുനിലിന്റെ ചിലവില്‍ അവനോടൊപ്പം എഞ്ചിനീറിംഗ് എന്‍ട്രന്സ് പരീക്ഷ എഴുതി അഡ്മിഷന് ലഭിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ അമ്മ എന്‍റെ കീശയില്‍ നിക്ഷേപിച്ച പോക്കറ്റ് മണിയുമായാണ് ഞാന്‍ ആദ്യദിനം കോളേജില്‍ എത്തിചേര്‍ന്നത്‌.പിന്നീട് സഹപാഠിയായ ഷീജിത്ത് ഒരു രക്ഷകര്‍ത്താവ് എന്ന പോലെ എന്റെ സാമ്പത്തിക ചിലവുകളില്‍ സഹായി ആയതുമെല്ലാം , ഞാന്‍ പണിത സ്വപ്ന ഗൃഹത്തിന്റെ അടിത്തറയുടെ മൂലകല്ലുകളാണ്.

പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഗള്‍ഫിലേക്ക് വണ്ടികയറുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഭൂമിക്കു അവകാശിയെന്നു പറയുവാന്‍ ഒരഞ്ച് സെന്റു സ്ഥലം വാങ്ങുക എന്ന സ്വപനം മാത്രമായിരുന്നു.

ആഗ്രഹവും നിറവേറ്റി പിന്നീട് ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുവാന്‍ പോയത് കസാക്കിസ്ഥാന്‍ എന്ന ഹിമപാളികളാല്‍ മൂടപ്പെട്ട തണുപ്പേറിയ രാജ്യത്തേക്കാണ്.ഏറെക്കാലത്തെ എന്റെ സ്വപ്നമായ സ്വന്തമായ ഒരു വീടും അതിനേക്കാള്‍ സ്വന്തമായി ഈ ഭൂമിയില്‍ ഒരു മേല്‍വിലാസം എന്ന ആഗ്രഹവും നിറവേറ്റിയത്, കമ്പനിയുടെ ജോലിക്കാര്‍ക്കുവേണ്ടി നല്‍കിയ ഷൈനറാക് വില്ലേജ് എന്ന വീട്ടില്‍ താമസിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.

കസാക്കി ഭാഷയില്‍ ഷൈനറാക് എന്ന വാക്കിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം തറവാട് എന്നതായിരിക്കെ, ആ വാക്ക് കടമെടുത്ത് ഞാനും സ്വന്തം നാട്ടില്‍ ഷൈനറാക് എന്ന തറവാട് പണിയുകയായിരുന്നു...

വിവിധ ഭൂഖണ്ടങ്ങളിലെ പത്തോളം രാജ്യങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്തും അന്തിയുറങ്ങിയും അവരുടെ ജീവിത സംസ്ക്കാരങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടും ഇന്നും ഞാന്‍ ജൈത്രയാത്ര തുടരുന്നത് , വിഷം കലര്‍ത്തിയ അത്താഴം തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് മുന്നോട്ടു ജീവിക്കുവാന്‍ വല്യമ്മച്ചി കാണിച്ച ചങ്കൂറ്റം ഒന്നുകൊണ്ട്തന്നെയാണ്....

###വായിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്കെങ്കിലും തന്റെ ജീവിതം പൂജ്യത്തില്‍ നിന്നും മുന്നോട്ടു നയിക്കുവാനുള്ള ആത്മധൈര്യം ഉണ്ടാകട്ടെയെന്നുള്ള ആഗ്രഹത്താലാണ് ഈ തുറന്നെഴുത്ത്..

Tuesday, July 22, 2014

ശിഖണ്ടി പറഞ്ഞ കഥ....


മാട്ടുംഗയിലെ പബ്ലിക് പാര്‍ക്കിലിരുന്ന് ഹെര്‍മന്‍ ഹെസ്സെയുടെ സിദ്ധാര്‍ത്ഥ വായിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അവള്‍ അതുവഴി നടന്നു വന്നത് .തല്‍ക്കാലം അവള്‍ എന്ന് വിളിക്കാം. അലസമായുടുത്ത സാരിയുടെ കൂന്താണി മാറില്‍ നിന്നും ഉടനെ  തെന്നിവീഴും എന്ന പോലെ പടര്‍ത്തിയിട്ട്‌ ,  മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളോടെ  അടുത്ത്‌ വരുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ അവരുടെ ശിരസ്സ്‌  അല്പം പിന്നിലേക്ക്‌ ചരിച്ചു, അറപ്പോടുകൂടി  എന്തെങ്കിലും ചില്ലറകൊടുത്തു ഒഴിവാക്കുന്നത് മുംബൈ നഗരിയിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചകളായിരുന്നു.

രണ്ടാഴച്ച മുന്നെയൊരിക്കല്‍ ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു ഇടനേരത്താണ്  ഇതുപോലെ ഒരുവള്‍ ഓഫീസ് പടിക്കല്‍ വന്നു കൈകള്‍ കൂട്ടിയടിച്ച്‌ ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിലുള്ള ശബ്ദമുണ്ടാക്കി എന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടിയത്. . ഓരോ പത്തു രൂപയിലും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗങ്ങള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാം  എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ വിവാഹം കഴിയാത്ത എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു ശിഖണ്ടിയുടെ മര്‍മ്മ സ്ഥാനം  എങ്ങനെ ഉണ്ടാവുമെന്നറിയാന്‍ ഏറെ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും .കാലിയായ കീശയില്‍ നോക്കി തല്‍ക്കാലം നിവൃതിയടയാനെ  കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ..

ഉദ്യാനത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്ന അവള്‍ ഞാനിരുന്ന നീളമുള്ള കസേരയുടെ അങ്ങേ തലക്കലിരുന്ന് തന്റെ സാരിതുമ്പിലുള്ള കിഴിക്കെട്ടു തുറന്നു അന്നത്തെ വരുമാനം എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ സുര്യന്‍ അസ്തമിക്കുകയും കടലക്കാരന്‍ ചെറുക്കന്‍ ചെറുതായോന്നു വിളിച്ചു കൂവി എന്‍റെ മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു...

കിട്ടിയ പിരിവുകളത്രയും അവള്‍ മൂന്നായി വീതിച്ചുവച്ചു ദൂരെക്ക് നോക്കി എന്തോ ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ കൊളറാ കാലത്തെ പ്രണയത്തിലെ നായകനും നായികയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഭാഗം വായിച്ചു പുസ്തകം ഞാന്‍  മടക്കുകയായിരുന്നു..മുംബെയിലെ ഓരോ ട്രെയിനുകളിലും ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കുകളിലും  കൂട്ടമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ വെറുപ്പോടെ ഇവര്‍ ആട്ടിയോടിക്കപ്പെടുന്നത് , നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെടുവാന്‍  അര്‍ഹമായ ഒരു അവയവത്തിന്റെ  കുറവ് മാത്രമായിരുന്നോയെന്നു ഞാന്‍ പല തവണ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വശരീരം രാത്രികാലങ്ങളിലെ ഒഴിഞ്ഞ മുറികളില്‍ പ്രദര്‍ശനത്തിനു വയ്ക്കുവാന്‍ നിരത്തിന്‍റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി ഇണയെ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഇവരുടെ ആംഗ്യപ്രകടനം  ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ജോലി കഴിഞു തിരികെ വരുമ്പോള്‍ കാണുന്ന പതിവ് കാഴ്ചകളിലൂടെയായിരുന്നു.

മൂന്നായി വീതിച്ച  തന്റെ ദിവസ സമ്പാദ്യത്തിലൊന്ന് ,സ്വന്തം അനുജത്തിയുടെ വിവാഹത്തിനു സമ്മാനിക്കുവാനുള്ള സ്വര്‍ണ്ണമാലക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ  മിഴികളില്‍ നനവ്‌ പടര്‍ന്നത്  ,ശിഖണ്ടിയെന്ന ലേബലില്‍ ജനിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് തമിഴ്നാട്ടിലെ ഏതോ തെരുവുകളില്‍ ഉപേക്ഷിച്ച തന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ക്രൂരതയെ ഓര്‍മിച്ചതുകൊണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. തലമുറ കാക്കുവാന്‍ മക്കളെ നല്‍കാത്ത തങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിലെ വൃദ്ധര്‍ക്കുള്ള ചികിത്സ നിധിയിലെക്കായിരുന്നുവത്രേ അവള്‍ മാറ്റി വച്ചിരുന്ന അതിലെ മറ്റൊരു വീതം...

ശിഖണ്ടിയെ മുന്നില്‍നിര്‍ത്തി  യുദ്ധം ജയിച്ച പാണ്ടവരെപ്പോലെ, രാത്രിയില്‍ വഴിയോരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഇണയെ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ  ശരീരത്തിന്‍റെ മറവിലാണ് , ഞങ്ങളെ ആട്ടിയോടിക്കുന്ന പലരുടെയും പെണ്മക്കളും ഭാര്യമാരും ഭയമില്ലാതെ രാത്രിയില്‍ ഈ നിരത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ , അതിലെ ചെറിയൊരു നേരിനെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു,

ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളുമടങ്ങുന്ന കുടുംബമെന്നത്  ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോയ ചെറിയ കൂട്ടത്തെ  നോക്കി അവള്‍ പറയുമ്പോള്‍ ഗര്‍ഭമെന്ന വരദാനം  നല്‍കാത്ത ദൈവത്തെ അവള്‍ പഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത് പ്രത്യേക താളത്തില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി അവള്‍ നടന്നകലുമ്പോള്‍ മതത്തിനോ നിറത്തിനോ രാഷ്ട്രീയ ചിന്താഗതിഗള്‍ക്കോ വേര്‍തിരിക്കാനാവാത്ത ശിഖണ്ടികള്‍ എന്ന മുന്നാം വര്‍ഗ്ഗത്തെ സ്നേഹിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു..


Friday, July 18, 2014

അച്ഛനാവുക.....


പ്രസവ ശുശ്രൂഷക്ക് സഹായിക്കാന്‍ വന്ന ചേടത്തി അടിയന്തരമായി തിരികെപ്പോയപ്പോള്‍ ,പിറന്നിട്ടു പത്തു നാള്‍ മാത്രമായ എന്റെ മാലാഖ കുഞ്ഞിനേയും സിസേറിയന്‍ കഴിഞ്ഞ ഭാര്യയെയും ഒറ്റക്ക് എങ്ങിനെ പരിചരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിച്ച് ഒരുവേള ഞാന്‍ അമ്പരക്കാതിരുന്നില്ല.

ഒരു ഹോം നേഴ്സിനെ കൊണ്ടുവന്നു ആ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമായീരുന്നിട്ടുകൂടി അത് വേണ്ടായെന്നു ചിന്തിച്ചത് പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരച്ഛനാവുകയെന്ന എന്‍റെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടുമാത്രമാണ്..
പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റില്‍ കിടത്തി എണ്ണ തേച്ച്‌ കുളിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ കുഞ്ഞ് മിഴികള്‍ കൊണ്ട് ഇമ ചിമ്മാതെ നോക്കിയും ഇടക്കിടക്ക് വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പേറുമ്പോള്‍ ചെഞ്ചുണ്ട് കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത് കരയാന്‍ ശ്രമിച്ചും അവളെന്നെ അനുസരണയുള്ള ഒരച്ഛനാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
മത്സ്യം കണക്കെ പിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ മുത്തശ്ശിമാര്‍ അനായാസം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഇടതു കയ്യില്‍ ബാലന്‍സ് ചെയ്തു കുളിപ്പിക്കുകയെന്നത് ചെറിയൊരു കാര്യമല്ലയെന്നു മനസ്സിലായത്‌ ആ ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രമായിരുന്നു..

കണ്ണെഴുതി പൊട്ട് തൊട്ട്, നെറുകയില്‍ മുത്തം നല്‍കിയും വെള്ളത്തുണി കോണോട് കോണ്‍ മടക്കി അവളുടെ കുഞ്ഞരയില്‍ കെട്ടി കൈത്തണ്ടയിലെടുത്ത് ഇല്ലാത്ത പാട്ടുകള്‍ പാടിയുറക്കിയും ഒരച്ഛനാവുകയെന്ന ബാലപാഠം ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ പഠിക്കുകയായിരുന്നു.

മഞ്ഞപ്പാലൊഴുക്കിയ മൂത്ര തുണികള്‍ കഴുകിയുണക്കിയപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നത് വിവാഹത്തിനു മുന്‍പ് വരെ അടുത്ത വീടുകളില്‍ കുട്ടികളുടെ അപ്പിതുണികള്‍ കഴുകി ഉണങ്ങാനിടുമ്പോള്‍ അത് കണ്ടു ഒരറപ്പോടുകൂടി അല്പം മാറി നടന്നുപോയ ദിവസങ്ങലെക്കുറിച്ചാണ്.

കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ കൈമാറ്റം ചെയ്തും, "എടിയേ കുഞ്ഞ് അപ്പിയിട്ടു" എന്നുറക്കെ വിളിച്ചുകൂവി അമ്മയുടെ കൈകളില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച് തടി തപ്പിയും, ഫ്ലാസ്കില്‍ ചായയുമേന്തി ആശുപത്രിയിലെ ബില്ലുകളടച്ചും നടക്കുന്ന ഒരു സാധാ അച്ഛനാവാതെ അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസങ്ങളിലെ ഉള്‍തുടിപ്പുകളറിയുന്ന ഒരച്ഛനാവുകയെന്ന ആഗ്രഹങ്ങളായിരുന്നു ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ നിറവേറ്റിയത്..

എഴുപതു ദിവസത്തെ പരിചരണങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഈ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഞാന്‍തിരികെയെത്തിയപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞ് നിന്നത് അവളെന്നെ ഒരച്ഛനാക്കിയ മായാത്ത ഓര്‍മ്മകളായിരുന്നു. ആറുവയസ്സുകാരികളുടെ പീഡനകഥകള്‍ പത്ര താളുകളില്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെയാവണം...

Monday, July 14, 2014

മാതൃകാ ഭര്‍ത്താവ്...


വീടിന് പിന്നിലുള്ള മരച്ചീനി ചെടികളുടെ  തലകള്‍ ഇളകിയാടുന്നത്‌ കണ്ടിട്ടു ,വൈകിട്ട് കഞ്ഞിക്കലം കഴുകിയ വെള്ളം കളയാന്‍ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ അമ്മച്ചി പേടിച്ച് നില വിളിക്കുമ്പോള്‍ , അതൊന്നുമറിയാതെ നിഷ്കളങ്കനായ ഞാന്‍ ഇളകിയാടിയ  അതേ മരച്ചീനി ചെടികളുടെ  ചോട്ടിലിരുന്ന് , തൊട്ടപ്പുറത്തെ പറമ്പില്‍ കുളിക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ശോശാമ്മ ചേച്ചിയുടെ കുളി സീന്‍ കാണുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു.

അത്താഴം വിളമ്പി വച്ചിട്ട്, ഇത്രനേരം ഇവിടെ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവന്‍ ഇത്രപെട്ടെന്ന് എവിടെ പോയെന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് , വീടിനുള്ളിലൂടെ അമ്മ എന്നെ  പരതി നടക്കുമ്പോള്‍ ,അപ്പുറത്തെ കിണറ്റുകരയില്‍ ശോശാമ്മ ചേച്ചി മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചുവച്ച്, നൈറ്റിയുടെ കൊളുത്ത്  അഴിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങുന്നതെയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

വൈകുന്നേരം കവലയിലുള്ള പീടിക തിണ്ണയിലിരുന്നുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാര്‍ ഇരുവരും ആനശ്ശേരിയില്‍ ശോശാമ്മക്ക് രണ്ടു അമ്മിഞ്ഞകള്‍ ഇല്ലെന്നും, അല്ല ഉണ്ടെന്നും പന്തയം വക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് മദ്ധ്യസ്ഥത വഹിക്കുവാനായ് രാത്രിയില്‍ ആ മരച്ചീനികള്‍ക്കിടയില്‍  ഇരിക്കേണ്ടിവന്നത് എന്‍റെ നിയോഗമായിരുന്നിരിക്കാം.

 നിലവിളി കേട്ട് മറു വശത്തുകൂടി  ഞങ്ങള്‍ വീട്ടിലേക്കു  ഓടി ചെല്ലുമ്പോള്‍, പിന്‍ വശത്തെ മരചീനികളുടെ തലകള്‍ ഇളകിയാടിയ കഥ അമ്മ വര്‍ണ്ണിക്കുകയായിരുന്നു.തെക്കേ പറമ്പിന് അപ്പുറത്തുള്ള കാവില്‍ നിന്നും വൈക്കിട്ട് ദേവനും ദേവിയും രഥത്തില്‍ പോകാറന്ടെന്നുള്ള വല്യമ്മച്ചിയുടെ വിശ്വാസവുമായി മരച്ചീനിയുടെ ഇളക്കത്തെ ഞങ്ങള്‍ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അന്തിക്ക് വീട്ടില്‍ വന്ന കൂട്ടുകാരെ അത്താഴം കൊടുക്കാതെ വിടരുതെന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മച്ചി ചോറ് വിളമ്പി മുന്നില്‍ വക്കുമ്പോള്‍, പിന്നാമ്പുറത്ത് കുളികഴിഞ്ഞ  ശോശാമ്മമ്മ ചേച്ചി  തുരുമ്പെടുത്ത ആ ഇരുമ്പുതൊട്ടി കമഴ്ത്തി വയ്ക്കുന്ന ഒച്ച കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു....

അസുഖം മൂലം ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നിരുന്ന ശോശാമ്മമ്മ ചേച്ചിയെ ജീവനോടെ തിരികെ നല്‍കണെയെന്ന് പള്ളികളായ പള്ളികളോക്കെയും നേര്‍ച്ച നേര്‍ന്ന തോമസ്‌  മാഷിന്‍റെ ഭാര്യാ സ്നേഹം നാട്ടിലുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും മനപാഠംമായിരുന്നു.

ഒരു ദുഖവെള്ളിയാഴ്ച പാറേല്‍ മാതാവിന്‍റെ പള്ളിയില്‍ നിന്നും തന്നോളം വരുന്ന ഒരു മരക്കുരിശും ചുമന്നു കുറിഞ്ഞിമലകയറി തന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ആണിയടിപ്പിച്ച് അയാള്‍ കുരിശില്‍ തൂങ്ങിയത്‌ ,ഈര്‍ക്കിലി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കുരിശും ചുമന്ന് മല കയറിയ അല്‍പ വിശ്വാസികള്‍ക്കും മുന്തിരി വീഞ്ഞിന്‍റെ കൊഴുപ്പിളക്കാന്‍ മലമുകളിലെത്തിയ പാതിരിമാര്‍ക്കും മുന്നില്‍ കഷ്ടാനുഭവം അഭിനയിക്കാനല്ലായിരുന്നെന്നും , മറിച്ച് പിറ്റേ ദിവസം ഓപ്പറേഷന് വിധേയയാകേണ്ട തന്‍റെ പ്രിയപത്നിയുടെ ജീവന്‍ തിരികെ ലഭിക്കേണ്ടതിനുള്ള നേര്‍ച്ചയായിരുന്നെന്നും അമ്മച്ചി വല്യമ്മച്ചിയോട് പറയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അത്താഴം കഴിച്ച് വീടിന്റെ തിണ്ണയില്‍ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി ഇരിക്കുകയായിയിരുന്നു..

രാവിലെ പശുവിനെ കറന്നു അയല്‍വാസികള്‍ക്കു  വിതരണം ചെയ്യുമ്പോള്‍   ശോശാമ്മക്കുള്ള പാലില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കണ്ടായെന്നു വല്യമ്മച്ചി പറഞ്ഞിരുന്നത് അമ്മിഞ്ഞ കുടിക്കാനാവാത്ത അവരുടെ കുരുന്നുകള്‍ ആരോഗ്യത്തോടെ വളര്‍ന്നോട്ടെയെന്ന സ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നെന്ന് അപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌,

കഷ്ടാനുഭവ നാളിലെ ആണിപ്പാടുള്ള ശരീരവുമായി മുലകുടി മാറാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളും ഭാര്യയുമൊത്ത് ചിരിച്ച് കളിച്ചു  ഒരു പൂര്‍ണ്ണഭര്‍ത്താവായി തോമസ് മാഷ്‌ ജീവിക്കുമ്പോള്‍  അയാളൊരു നാടിന്‍റെ മാതൃക ഭര്‍ത്താവായി മാറ്റപ്പെടുകയായിരുന്നു..

Monday, July 7, 2014

മുത്തശ്ശിക്കഥ...


മകനൊരു കുട്ടിസൈക്കിള്‍ വാങ്ങുവാന്‍ ഞാനും ഭാര്യയും കൂടി സൈക്കിള്‍ കടയില്‍ കയറുമ്പോഴായിരുന്നു എഴുപതിനോടടുത്ത ഒരു മുത്തശ്ശിയും അവരുടെ നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന കൊച്ചുമോനും കൂടി ആ കടയിലേക്ക് കയറിവന്നത്. 

വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന ഓരോ സൈക്കിളും നോക്കി പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന അവര്‍ , കടക്കാരനോടൊപ്പം അവിടെ നിരത്തി വച്ചിരുന്ന സൈക്കിളുകളുടെ വിലചോദിക്കുമ്പോള്‍, തന്‍റെ മടിയിലിരിക്കുന്ന പേഴ്സിലെ ചെറിയ തുകയിലേക്ക് നോക്കി ഇടക്കിടക്ക് നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.ഓരോ സൈക്കിളിന്റെയും വില കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന നിരാശയുടെ അളവ് മടിയിലിരിക്കുന്ന പേഴ്സില്‍ എന്ത് തുകയുണ്ടാവുമെന്നു കാണുന്നവര്‍ക്ക് ഊഹിക്കുവാന്‍ സാധിക്കുമായിരുന്നു..

കയ്യിലുള്ള കാശിന് ആനുപാതികമായി അതില്‍ ഏറ്റവും വിലകുറഞ്ഞ സൈക്കിളില്‍ നിന്നും ഊരിമാറ്റുവാന്‍ പറ്റാവുന്നത്രയും ഭാഗങ്ങള്‍ വേര്‍പെടുത്തി, ബാക്കി വന്ന സൈക്കിളുമായി ആ മുത്തശ്ശിയും കൊച്ചുമകനും യാത്രയാകുമ്പോള്‍ ,അവരുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരിറ്റു നീര് വീണത്‌ എനിക്ക് വ്യകതമായി കാണാമായിരുന്നു. നാല് മാസത്തെ പെന്‍ഷന്‍ തുക സമാഹരിച്ചു വാങ്ങിയ ആ സൈക്കിള്‍ ഓടിച്ചുവേണം തന്‍റെ കൊച്ചുമകന് ഇനി മുതല്‍ എന്നും രാവിലെ സ്കൂളില്‍ പോകുന്നതിനു മുന്പായി എല്ലാ വീട്ടിലും പത്രം വിതരണം ചെയ്യേന്ടെതെന്ന് പോകുന്നതിനുമുന്പായി അവര്‍ പറയുന്നുന്ടായിരുന്നു...

പണ്ട് സ്കൂളില്‍ നിന്നും ടൂറിന് പോകുവാന്‍ തക്ക സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ വിഷമിച്ചു നടന്ന എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനായി , വയലില്‍ ഞാറ് നടാന്‍ പോയികിട്ടിയ കൂലിയുടെ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ട്‌ വഴിയരുകില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ ഒരു ഷര്‍ട്ടുമായി ഒരിക്കല്‍ വല്യമ്മച്ചി വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു.. ടൂറിനു അടക്കാനുള്ള ഫീസിനൊപ്പം ഇട്ടുകൊണ്ട് പോകുവാന്‍ ആ ഷര്‍ട്ടും കൂടി എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചപ്പോള്‍ , അല്‍പം മുന്‍പ് സൈക്കിള്‍ കടയില്‍ കണ്ട അതെ കണ്ണ് നീര്‍ അന്നും കണ്ടതായി എനിക്കോര്‍മ്മ വന്നു..

കാലിയായ പെഴ്സിനുള്ളില്‍ വാത്സല്യം നിറച്ച് ആ മുത്തശ്ശിയും കൊച്ചുമകനും യാത്രയാകുമ്പോള്‍ സമ്മാനമായി കൊടുത്ത സൈക്കിളില്‍ തുടിച്ചു നിന്നത്, ഒരു പക്ഷെ ഒരായുസ്സു മുഴുവന്‍ മകനുവേണ്ടി അവര്‍ നെഞ്ചിലെറ്റിയ സ്നേഹവും ജീവന്‍റെ തുടിപ്പുമായിരുന്നിരിക്കണം.

അന്യം നിന്നുപോകുന്ന ഇത്തരം വാര്‍ദ്ധക്യ സമ്മാനങ്ങള്‍ ലഭിച്ച ആ ഭാഗ്യവാനായ കുട്ടിയെ നോക്കി അപ്പോള്‍ എന്‍റെ മകന്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു “അപ്പാ അതുപോലൊരു മുത്തശ്ശിയെ എനിക്കും തരുമോയെന്നു”....
കുഴിമാടത്തില്‍ കിടക്കുന്ന മുത്തശ്ശിയെ സമ്മാനിക്കാനാവത്തതിനാല്‍ , നിന്റെ മക്കള്‍ക്കായി തരാമെന്ന് ഉറപ്പു നല്‍കി ഞങ്ങളും അവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിയ കുട്ടിസൈക്കിളുമായി തിരികെപോന്നു..

Saturday, July 5, 2014

ബ്രേസ്സിയര്‍ പഠിപ്പിച്ചത്..



കുളിമുറിയുടെ വാതിലില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന അഴുക്കു പുരണ്ട വെളുത്ത ബ്രേസ്സിയറുമായി ഞാന്‍ നേരെ ഓടിയത് രണ്ടാം നിലയിലുള്ള  പതിനെട്ടാം നമ്പര്‍ മുറിയിലേക്കായിരുന്നു.

വെള്ള പേപ്പറില്‍ പെങ്ങളുടെ നഗ്ന ചിത്രം വരച്ചു ശരീര ഭാഗങ്ങള്‍ അടയാളപ്പെടുത്താന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട സീനിയര്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മുന്നില്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ നിന്നപ്പോള്‍ , അതിനു പകരമായി അവര്‍ എനിക്ക് തന്ന ശിക്ഷയായിരുന്നു ,കോളേജു കാന്റീനില്‍ അരി വയ്ക്കുന്ന ഗീതമ്മ ചേച്ചിയുടെ ബ്രേസ്സിയര്‍ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ സബ്മിറ്റ് ചെയ്യുകയെന്നത്..

കോളേജു ഹോസ്റ്റല്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ കൌമാര രതി വൈകൃതങ്ങള്‍ ഒരു പക്ഷെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അനുഭവിച്ചവരാകാം കാന്റീനിലെ അരി വപ്പുകാരിയായ ഗീതമ്മ ചേച്ചിയും അവരുടെ ഭര്‍ത്താവും ഹോസ്റ്റല്‍ സെക്യുരിറ്റിയുമായ രാമചന്ദ്രന്‍ ചേട്ടനും.

ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടും ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ മാറിടവുമുള്ള ചേച്ചിയെ ആരെയും ഭയപ്പെടാതെ അവിടെ ജോലി ചെയ്യാന്‍ സഹായിച്ചത് , കീറിമുറിഞ്ഞ മേല്ച്ചുണ്ടിലൂടെ തന്‍റെ മൂക്കിന്‍റെ അഗ്രത്തോട് സ്വകാര്യം പറയുന്ന രണ്ട് കൊമ്പന്‍ പല്ലുകളായിരുന്നു..

അടച്ചിട്ട കുളിമുറിക്കുള്ളില്‍ നിന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ സന്ധ്യാപ്രാര്‍ത്ഥനയെന്നപോലെ സ്ഥിരം കേള്‍ക്കാറുള്ള “പരനാറി” കീര്‍ത്തനം , കുളിസീന്‍ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കുവാന്‍ വരുന്ന കുട്ടികളെ ആട്ടിയോടിക്കുന്നത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നെന്ന് ആ ഹോസ്റ്റലില്‍ ചേര്‍ന്നതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം മുതല്‍ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു..

ഒളിച്ചു നോട്ടത്തെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ അവരെ വിഷമിപ്പിച്ചത് , കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിന്‍റെ പാതിയും ചിലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ബ്രേസ്സിയര്‍ വാങ്ങുവാന്‍ മാത്രമായിരുന്നുവെന്നതാണ്‌.
അവസാന വര്‍ഷ പരീക്ഷ സമയത്ത് ഹോസ്റ്റല്‍ കാന്‍റീനിന് അവധി ആയിരുന്നിട്ടുകൂടി , രണ്ടാഴച്ച കാലം ശമ്പളമില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വച്ചു വിളമ്പി തന്നപ്പോഴായിരുന്നു, ആ ദമ്പതികളെ കൂടുതല്‍ അടുത്തറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്..

അടിച്ചു മാറ്റിയ ബ്രെസ്സിയറിനുള്ളിലെ ആന്തരികാവയവങ്ങള്‍ക്കുമതീതമാണ് അവരുടെ മാതൃത്വമെന്ന് രണ്ടാഴ്ചകള്‍കൊണ്ട് ആ ദമ്പതികള്‍ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു തന്നിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിലെ നാല് ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കുട്ടികള്‍ കാട്ടികൂട്ടിയ കൌമാര വിക്രിയകള്‍ സ്വന്തം മക്കളുടെ അനുസരണകേടായി കണ്ട്‌ പൊറുക്കുവാന്‍ തയ്യാറായ ആ ദമ്പതികള്‍ തന്നെയാണ് ഇന്നും എന്‍റെ മുന്നിലെ മാതൃകാ ദമ്പതികള്‍...


Wednesday, July 2, 2014

ചില ഹരിത ചിന്തകള്‍...

പൂക്കള്‍ക്ക് ഇലകളോട് പ്രണയമുണ്ടോ.,
ഇലകള്‍ക്ക് തന്ടിനോടും.
തണ്ടിന് വേരിനോടും.?
ഇല്ല, സാധ്യതയില്ല....
വേരുകളച്ഛനും,
തണ്ട് അമ്മയുമാണ്,
ഇലയും പൂവും സഹോദരരും..

വേരറുത്താല്‍
അച്ഛന്റെ മരണമാണ്.....
അമ്മത്തണ്ട് ഉണങ്ങുന്നു,
ഇലപ്പൂമക്കള്‍ കരിയുന്നു..

പൂക്കള്‍ മക്കളാണ്,
വീടിനൈശ്വര്യം പോലെ,
ചെടികള്‍ക്കും.....

പൂക്കളടര്‍ത്തിയാല്‍ -
പിന്നെന്തു ഭംഗി ചെടികള്‍ക്ക്..?
മക്കളില്ലാത്ത ഗൃഹം പോലെ,
തനിയെ ...നിശബ്ദമായി.....

Tuesday, July 1, 2014

പിച്ചാത്തി കഥകള്‍..


തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിലായിരുന്നു എന്നെ എളിയിലിരുത്തി രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെയുള്ള ഡോക്ടറുടെ വീട്ടിലേക്ക് അമ്മ ഒരിക്കല്‍ ഓടിയത് . വൈകുന്നവരെ പറമ്പില്‍ പണിയെടുത്തതിന്റെ ക്ഷീണത്താല്‍ അവരല്പം മയങ്ങിപ്പോയത് കൊണ്ടാവാം , എന്റെ നെറ്റി തടത്തില്‍ അടിഞ്ഞു കൂടിയ തീകനല്‍ ചൂട് അവരുടെ മാറിനെ പൊള്ളിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരു കീറ തുവര്‍ത്ത്‌ മാറില്‍ വിരിച്ചിട്ടു എന്നെ എളിയിളിരുത്തി അമ്മ ആ രാത്രിയിലോടിയത്.
പനയോലകീറുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് വചുണ്ടാക്കിയ വാതില്‍ ചാരിയിട്ട് വെളിയിലിറങ്ങുമ്പോള്‍ അകത്ത് അരികുകീറിയ തഴപ്പായില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയ ചേച്ചിയെ കൂട്ടിനേല്‍ല്‍പ്പിച്ചത് മേല്‍ക്കൂരയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ മഴനൂലുകളെയായിരുന്നു.
നടുവ് തളര്‍ന്ന ശീലക്കുടയുമായി ഇരുട്ടിലൂടെ വേഗത്തില്‍ നടന്നകലുമ്പോള്‍ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ കുടക്കമ്പിയിലൊന്നിലൂടെ ഇറ്റുവീണ മഴ നീരുകള്‍ എന്‍റെ പുറവും താണ്ടി അമ്മയുടെ ഇടത്തെ കാലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി ഭൂമിയില്‍ എത്തിയിരുന്നു..
ഡോക്ടര്‍ തന്ന ഗുളികയും കുറിപ്പടയുമായി തിരികെ കവലയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ , ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്ന രാത്രി സഞ്ചാരികളില്‍ ഒരാളോട് , അരയിലിരുന്ന അടക്കാ മുറിക്കുന്ന പിച്ചാത്തി നീട്ടി അമ്മ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നു......:
“പുലയാടിമോനെ അടുത്തുവന്നാല്‍ നിന്റെ സാമാനം അരിഞ്ഞു നിലത്തിടും ഞാന്‍”
പനി മാറി മൂന്നാം നാള്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അന്ന് പാതിരാവില്‍ കണ്ട രാത്രി സഞ്ചാരിയെ , വെള്ള മുണ്ടും,ജൂബയും സ്വര്‍ണ്ണത്തിന്‍റെ കുരിശുമാലയും ധരിച്ച് പള്ളി നട ഇറങ്ങി വരുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു..
അതിനുശേഷമാവാം , മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ച്‌ റോഡിലൂടെ നടന്നകലുന്ന പണിക്കാരി പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോള്‍ ആരാധനയോടെ ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുമായിരുന്നു... അവരുടെ അരയില്‍ തിരുകിയ അടക്ക മുറിക്കുന്ന പിച്ചാത്തികള്‍ക്കുമുണ്ടാവുമല്ലോ പറയാന്‍ ഒരുപാട് കഥകള്‍ എന്നോര്‍ത്തിട്ട്....

Sunday, November 17, 2013

ത്രേസ്സ്യാമ്മ ചേടത്തിയുടെ മുലകള്‍...

ത്രേസ്യാമ്മചേടത്തിയുടെ മുലകള്‍ക്കിടയില്‍ ചുരുണ്ട് കിടന്നിരുന്ന കൊന്തയിലെ ചെറിയ ഇരുമ്പു കുരിശു എന്‍റെ കവിളില്‍ ചെറു വേദനയോടെ കുത്തി നോവിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തെപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിനിടയില്‍ ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നത്. തൊട്ടാല്‍ അമരുന്ന പഞ്ഞി കിടക്കമേല്‍ ചട്ടയും മുണ്ടും ധരിച്ച ത്രേസ്യാമ്മ ചേടത്തിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്ന ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണരൂമ്പോള്‍ ; തലേരാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത് കൊട്ടന്‍ ചുക്കാതി കുഴമ്പിന്റെ മണമുള്ള വല്യമ്മച്ചിയോടൊപ്പം ചാണകം മെഴുകിയ തറയില്‍ തഴപ്പായ വിരിച്ചായിരുന്നല്ലോയെന്നു മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നു . കിടക്കയില്‍ കൈ കുത്തി എഴുന്നേല്‍ക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങിയ ചേടത്തി നേരം വെളുത്തില്ലടായെന്നു പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് വീണ്ടുമെന്നെ തന്‍റെ മാറോട് ചേര്‍ത്തു കിടത്തിയിരുന്നു..

മുറ്റത്ത് നിന്ന വരിക്ക പ്ലാവിന്‍റെ ശിഖരത്തിലൊന്ന് കോരിച്ചോരിയുന്ന മഴയത്ത് ഇടിമിന്നലിനൊടോപ്പം ഓലപ്പുരയുടെ നെറുകയിലേക്ക് വീണപ്പോള്‍ , പാതിരാത്രിയില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന എന്നെയും പെങ്ങളെയും മടിയിലിരുത്തി അമ്മയും വല്യമ്മച്ചിയും മുറ്റത്തെ കോണിലുള്ള പശുതൊഴുത്തിന്റെ ഇറയത്ത്‌ നേരം വെളുക്കുന്നതും നോക്കി കുത്തിയിരിക്കുകയായിയിരുന്നു. ഒടിഞ്ഞു വീണ ശിഖരത്തിന്നടിയില്‍ പനയോലയില്‍ നെയ്തെടുത്ത ഞങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ ശബ്ദം അയല്‍വാസികളുടെ കാതില്‍ പതിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇരുട്ടിലൂടെ ആദ്യം ഓടിയെത്തിയ ത്രെസ്സ്യാമ്മ ചേടത്തിതന്നെയായിരുന്നു ആ രാത്രിയില്‍ തന്‍റെ കിടക്ക പങ്കിടുവാന്‍ ഞങ്ങളെയും കൂടെ കൂട്ടിയത്.....

അക്കാലത്ത് ലോറിയും ജീപ്പും സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന വളരെ ചുരുക്കം ചില മുതലാളിമാരില്‍ ഒരാളായിരുന്ന ചേടത്തിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കള്ളുകുടിച്ചു അവരുടെ അടിവയറിന് ചവിട്ടുമ്പോള്‍ , അടുക്കള വശത്തെ കയ്യാലയിലേക്ക് ചാരിവച്ച മരക്കുരിശു കണക്കെ തെറിച്ചു വീഴുന്നത് ...... അക്കരെയുള്ള പൊളിഞ്ഞു വീണ കാട്ടുകല്ലിന്റെ വേലിക്കു മുകളില്‍ കയറി നിന്നു ഞാന്‍ പല തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോളും പേടിച്ചു നിലവിളിച്ചു കരയുന്ന സണ്ണികുട്ടിയേയും അവനു താഴെയുള്ള മറ്റ് നാല് മക്കളെയും വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി ചെറു പുഞ്ചിരിയോട്‌ കൂടി ചേടത്തി ആശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നത് എങ്ങിനെയെന്ന് , അവരോടൊപ്പമിരുത്തി കഴുകിയ തേക്കിലയില്‍ ചക്കപ്പുഴുക്ക്‌ വിളമ്പിതരുമ്പോള്‍ തെല്ലൊരു അത്ഭുതത്തോടെ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്....

മക്കള്‍ വലുതായി ജോലിക്കാരോക്കെ ആയപ്പോള്‍ അവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി
ചേടത്തിയും കുടുംബവും കവലക്കടുത്തായി വലിയൊരു വീട് വച്ച് താമസം മാറ്റിയിരുന്നു.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ചേടത്തിയുടെ പുതിയവീടിന്നടുത്തുകൂടി പോകേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ പുതുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ അവിടെക്കൊന്നു എത്തി നോക്കി. മാറുന്ന അയല്‍വക്ക സംസ്കാരത്തിനൊപ്പം സ്വയം മാറ്റപ്പെടാന്‍ പറ്റാത്തതുകൊണ്ടാവണം വീട്ടിലെ പുതുതലമുറയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം ചേടത്തിയുടെ ചലനങ്ങള്‍ ആ നാല് ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിജപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പണ്ട് മരംപെയ്ത സന്ധ്യയില്‍ അവരോടൊത്ത് കിടന്ന ആ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന കൊന്തയും കുരിശും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടോ എന്നറിയുവാന്‍ ത്രേസ്സ്യാമ്മ ചേടത്തിയുടെ മാറിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയിരുന്നു. ദേഹത്തു വിരിച്ചിരുന്ന ഷാള്‍ എടുത്തുമാറ്റി ചട്ടയുടെ അഗ്രം മുകളിലേക്ക് ഉയര്ത്തുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ തരിശു ഭൂമി പോലെ നിരപ്പായിരുന്നു...സ്തനാര്ബുധത്തിനു പ്രതിവിധിയെന്നോണം രണ്ട്‌ മുലകളും നീക്കം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ചേടത്തി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല നഷ്ടപ്പെട്ട മുലകള്‍ക്കൊപ്പം തീറെഴുതിയത് ..... ആ പാനപാത്രത്തിനുള്ളില്‍ ഒരുക്കി വച്ചിരുന്ന ജീവാമൃതം രുചിച്ചു വളര്‍ന്ന മക്കളുടെ സ്നേഹം കൂടിയായിരുന്നെന്നു..

അടച്ചിട്ടമുറിക്കുള്ളില്‍ അല്‍പനേരംകൂടി സംസാരിച്ചിരിക്കുവാന്‍ ഇനിയും വരാമെന്ന് ഉറപ്പുകൊടുത്ത് പിരിയുമ്പോള്‍ വല്യമ്മച്ചി പലപ്പോഴും എന്നോട് പറയാറുള്ളത്‌ ഞാന്‍ ഒര്മിച്ചിരുന്നു. നിത്യചിലവിനായി അമ്മ കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ വിശന്നു കരയുന്ന എന്നെ പകലത്രെയും മുലയൂട്ടിയിരുന്നത് ഇതേ ത്രേസ്സ്യാമ്മ ചേടത്തി ആയിരുന്നത്രെ. മുറിച്ചുമാറ്റിയ മുലകള്‍ക്കൊപ്പം നഷ്ടമായത് എന്‍റെ ശ്വാസം കൂടിയായിരുന്നു.....
............................................................................................................................
മുണ്ടും ചട്ടയും -- ക്രിസ്ത്യന്‍ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ പാരമ്പര്യ വേഷം.
തേക്കില -- കപ്പയും ചക്കയും പുഴുങ്ങുമ്പോള്‍ പാത്രം കഴുകുന്നത് ഒഴിവാക്കുവാനും തേക്കുമരത്തിന്റെ ഇലയില്‍ കിഴക്കന്‍ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ കഴിക്കുമായിരുന്നു..

Friday, November 8, 2013

കുമുദിനി ടീച്ചര്‍

അതിരാവിലെ എണീറ്റ്‌ പല്ല് തേക്കാതെ, കുളിക്കാതെ ,ഒന്ന് മൂത്രം പോലും ഒഴിക്കാതെ രണ്ടു മുറികളെയും വേര്‍തിരിക്കുന്ന അലമാരക്കിടയിലുളള ഒരു ചെറു ദ്വാരത്തിലൂടെ അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണും നട്ട് ഇരിന്നിരുന്നു ,.അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നും കുളികഴിഞ്ഞു ഈറനായി ഇറങ്ങി വരുന്ന പുതിയതായി വന്ന വാര്‍ഡന്‍റെ നഗ്നത നിറഞ്ഞ ശരീരം കാണുവാനായി.ഇനി തന്റെ ഊഴമാണെന്ന് പറഞ്ഞു കൂടെ താമസിക്കുന്ന അട്ടയും മസ്കുവും (ഹോസ്റലില്‍ ചേര്‍ന്ന് കഴിയുമ്പോള്‍ ജ്ഞാനസ്നാനം ചെയ്തിടുന്ന പേരുകള്‍) എന്നെ തള്ളി മാറ്റുമ്പോള്‍ ,അതിര്‍ത്തിയിലൂടെ നുഴഞ്ഞുകയറുന്ന പാക്കിസ്ഥാന്‍ തീവ്രവാദികലോടുള്ള ദേഷ്യമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സു നിറയെ..

നാട്ടകം പോളിടെക്നിക്കിലെ ഹോസ്റ്റലില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ മുടിയന്മാരായ വിദ്യാര്‍ഥികളെ മെരുക്കുവാന്‍ കഴിയാനാവാതെ ആണായി പിറന്ന വാര്‍ഡന്മാരെല്ലാവരും തലകുനിച്ചു തോറ്റ് പിന്മാറിയപ്പോഴായിരുന്നു ആ ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് തല ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച സിംഹത്തിന്റെ ശൌര്യവുമായി ഒരു അധ്യാപിക ഹോസ്റ്റലിന്റെ പടികള്‍ കടന്നെത്തിയത്....

ദ്വാരങ്ങള്‍ വീണ, നിറം മങ്ങിയ ഷഡികള്‍ കൊണ്ട് തോരണം കെട്ടിയ ജനല്‍ കമ്പികളും സിനിമാ
വാരികകളിലെ നടുപേജിലെ തുണിയുടുക്കാത്ത സിനിമാ നടികളുടെ ചിത്രങ്ങളും കൊണ്ട്
അലന്കൃതമായ ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലേക്ക് ഒരു സ്ത്രീ, വാര്‍ഡനായി വരുകയാണന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജാള്യത നിറഞ്ഞ അത്ഭുതത്തോടൊപ്പം കൌമാരത്തില്‍ കാണുവാന്‍ കൊതിക്കുന്ന ജിജ്ഞാസാവഹമായ പല കാഴ്ചകളും കാണുവാന്‍ കഴിയുമെന്നോര്‍ത്തുള്ള കുളിരോടുകൂടിയുമാണ്‌ അവിടത്തെ അന്തേവാസികളെല്ലാം ആ വാര്‍ത്ത സ്വീകരിച്ചത്....

ഓരോ രണ്ടു മിനിട്ടിലും പരസ്പരം തള്ളി മാറ്റി അലമാരയുടെ താഴെ തട്ടിലുള്ള ചെറിയ
ദ്വാരത്തിലൂടെ ഒളിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും നിരാശരാക്കി ആ അധ്യാപിക തന്‍റെ മുറിയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ബാത്ത്റൂമില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നത് പൂര്‍ണ വസ്ത്ര ധാരിണിയായി കോളേജിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പില്‍ തന്നെയായിരുന്നു... തന്‍റെ മുറിയില്‍ കാലെടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാ ഭിത്തികളിലെയും വാതിലും ജനലുകളും പരിശോധിച്ച് ചെറുദ്വാരങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങള്‍ തിട്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നെന്ന് അന്ന് വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞെത്തിയ ഉടനെ അലമാരയിലെ സുക്ഷിരം ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് തന്നെ അടപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ബുദ്ധിമതിയായ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു....

പുറത്ത് മഴ ചാറിയ ഒരു രാത്രിയില്‍ തുറന്നിട്ടിരുന്ന ജനല്‍ പാളികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അതിനടുത്തായി ഉറങ്ങി കിടന്നിരുന്ന എന്‍റെ മുതുകത്ത് , ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ കാട് കയറി കിടന്ന കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പള്ളയുടെ കമ്പ് കൊണ്ട് കുത്തി എഴുന്നെല്പ്പിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഞാനും ആ സ്ത്രീയുമായുള്ള വൈകാരികമായ ബന്ധത്തിനു തുടക്കമിടുന്നത്.അവധി ദിവസമായ വെള്ളിയും ശനിയും തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള തന്‍റെ ഭര്‍ത്താവിനെയും മക്കളെയും കണ്ടു മടങ്ങി തിരിച്ചു നാട്ടകത്തെ ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ പാതിരാത്രിയോടടുക്കുമായിരുന്നു.

അത്താഴം കഴിഞ്ഞു നാല് പെഗ്ഗ് അടിച്ചു കൂര്‍ക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്ന സെക്ക്യുരിറ്റിക്കാരനെ വിളിച്ചെഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു ടീച്ചറെ ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നത് എന്നില്‍ മാത്രം നിക്ഷിപ്തമായിരുന്ന ചുമതലയായിരുന്നോയെന്നു ഇതേ സംഭവം പലതവണ ആവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല.

പിന്നീട് ഹോസ്റ്റലിലെ അന്തേവാസികളെല്ലാം മൂടിപ്പുതച്ച് ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് കാന്റീനിലിലെ പലക വാതില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തള്ളിതുറന്നു മലര്ത്തിയിടുമ്പോള്‍ അതിനിടയിലൂടെ ഊളിയിട്ട് അടുക്കളയില്‍ കയറി വെള്ളം ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ചോറ് കലത്തില്‍ നിന്നും രണ്ടു തവി കഞ്ഞി , വക്ക് ചളുങ്ങിയ സ്റ്റീല്‍ പാത്രത്തിലിട്ട് ഇറങ്ങി വരുമ്പോള്‍ ഞാനോരുക്കില്‍ അവരോടു ചോദിച്ചിരുന്നു “ പാതിരാത്രിയില്‍ ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്തു ഒറ്റയ്ക്ക് വരുവാന്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് ഭയമില്ലെയെന്നു..”

അതിനു മറുപടിയായി അവര്‍ ,അച്ചാറിന്റെ രക്ത നിറം അലിഞ്ഞിറക്കുന്ന കഞ്ഞി പാത്രം ആഹാര ശകലങ്ങളുടെ അഴുക്കുകള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച, അരികുകള്‍ അടര്‍ന്നു വീണ സിമന്റു മേശയില്‍ വച്ചിട്ട്, തന്റെ മാറിലെ സാരിതലപ്പിന്റെ മേല്‍പ്പാളി അല്പം മാറ്റി ബ്രേസ്സിയറിനുള്ളില്‍ നിന്നും മൂന്നായി മടക്കിയ ചെറു പിച്ചാത്തി പുറത്തെടുത്തു എന്നോട് പറഞ്ഞു.
.” നോക്ക് , ഇതും അല്പം ചങ്കുറപ്പും മാത്രം മതി ,ഏതു പാതിരാത്രിയിലും എവിടെയും ഒറ്റയ്ക്ക്
പോകുവാന്‍ “.

ഹോസ്റ്റലിലെ ബെഡിന്നടിയില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന കൊച്ചു പുസ്തകങ്ങള്‍ (കമ്പി പുസ്തകങ്ങളെന്നു ഹോസ്റ്റല്‍ ഭാഷ്യം )വായിച്ചു നിര്‍വൃതിയടഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ വരുന്ന കഥാനായിക സമ്മാനിച്ച , ബെഡ്ഷീറ്റിലെ നനഞു വെളുത്ത വട്ടത്തിലുള്ള പാണ്ടുകള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ ദിവസവും അലക്കി വൃത്തിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് , ടീച്ചര്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ എല്ലാ മുറികളിലൂടെയും സ്ഥിരമായി റൌണ്ടിങ്ങിനു വരുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്റെ ബെഡ്ഡില്‍ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാറുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു....

ഒരിക്കല്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ അന്തേവാസികള്‍ ആരാധനയോടെ നോക്കിയിരുന്ന കോളേജിലെ പ്രധാനിയും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളില്‍ ഒരുവനുമായിരുന്ന “ കടുവ തമ്പി” യെന്ന സുഹൃത്ത് ചെറു തമാശയെന്നോണം വൈകിട്ട് കറണ്ട് പോയ സമയത്ത് മുറിയിലൂടെ റൌണ്ടിങ്ങിനു വന്ന ടീച്ചറെ പുറത്ത് നിന്നും പൂട്ടിയിടുമ്പോള്‍ , അല്പം വ്യസനത്തോടെ ഒരിക്കല്‍ അവര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു.......
” ആണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രമുള്ള ഈ ഹോസ്റ്റലില്‍ വാര്‍ഡനായി എത്തിയത് നിങ്ങളോയെക്കെ സ്നേഹിച്ചു എനിക്ക് ആണ്‍ സന്തതികളെ നല്‍കാത്ത ദൈവത്തോടുള്ള വാശി തീര്‍ക്കാനാണ്‌.”

ഒരു അവധി ദിവസം അവരുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന മറ്റ് രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം എന്നെയും കൂട്ടികൊണ്ട് ഒരിക്കല്‍ ഏറ്റുമാനൂരുള്ള ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയി. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞു വെളിയില്‍ വരുമ്പോള്‍ കയ്യിലിരുന്ന പ്രസാദം എന്റെ നെറുകയില്‍ ചാര്ത്തികൊണ്ട് അവര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു.
” മൂന്നാം വയസ്സില്‍ ദൈവം തിരികെയെടുത്ത എന്‍റെ മകന്‍റെ പിറന്നാള്‍ ദിനമാണ് ഇന്ന്.”

അമ്പലത്തിന്‍റെ ചുറ്റുമതിലിനു വെളിയിലെക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഇടവഴിയിലൂടെ അതിവേഗതയില്‍ പോയ കാര്‍ തട്ടിയിട്ട ഒരു നായകുട്ടി, കാലൊടിഞ്ഞു വഴിയോരത്തേക്കു തെറിച്ചു വീണിരുന്നു. ഉടുത്തിരുന്ന സാരിയുടെ തുമ്പ് വലിച്ചു കീറി നായകുട്ടിയുടെ കാലില്‍ കെട്ടിവെച്ചു അതിന്റെ എഴുന്നേല്‍പിച്ചു നടത്തിച്ചു വിടുമ്പോള്‍ എന്നെപ്പോലെ തന്നെ കൂടെ വന്ന അവരുടെ മറ്റ് രണ്ടു സഹപ്രവര്‍ത്തകരും അക്ഷമരായി മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കി നിന്നിരുന്നു..

സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടി തിരുവനന്തപുരം സെന്‍ട്രല്‍ പോളിയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റും മൊബൈല്‍ ഫോണും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിന്നിടയില്‍ ടീച്ചറുമായുള്ള ബന്ധം ഇടയ്ക്കു വച്ചു നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്.......

എങ്കിലും ഇന്നും അവരെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്നവരോടൊക്കെ ഞാന്‍ ചോദിക്കാറുണ്ട് .. “കുമുദിനി ടീച്ചറിനെക്കുറിച്ച് വല്ല വിവരവും ഉണ്ടോയെന്ന്” ...ചില ജന്മങ്ങള്‍ അങ്ങിനെയാണ് ....തെല്ലു നേരത്തേക്ക് വന്ന് സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞു പോയിമറയും. മായാത്ത സ്നേഹക്ഷതങ്ങള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട്‌........

Tuesday, November 5, 2013

ആത്മഹത്യകള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത്..

പതിവ് പോലെ വൈകുന്നേരം ട്യുഷന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ ആ വീട്ടില്‍ എത്തിയത്.. അടച്ചിട്ട വാതിലില്‍ തട്ടി വിളിക്കുമ്പോള്‍ അകത്തു നിന്നും ആള്പെരുമാറ്റം ഒന്നും തന്നെ കേട്ടിരുന്നില്ല,,വീട് അടച്ചിട്ട് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പുറത്ത് പോകാറുള്ളപ്പോള്‍ സാധാരണ എന്നെ മുന്‍‌കൂര്‍ അറിയിക്കുകയാണല്ലോ പതിവെന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു ഒന്ന് കൂടി ഞാന്‍ വിഷ്ണു എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു കതകില്‍ തട്ടി.....അപ്പോള്‍ അകത്തു നിന്നും സ്റ്റൂള്‍ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നതോടൊപ്പം വാതില്ക്കലേക്ക് ആരോ നടന്നു വരുന്ന ശബ്ദവും അടുത്തുവരുന്നത് കേള്ക്കാമായിരുന്നു...

വാതില്‍ തുറന്നു അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ പൊട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അവന്‍ എന്റെ മാറിലേക്ക്‌ ചേര്ന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു...അപ്പോഴും പിന്നില്‍ മറിഞ്ഞു വീണ കസേരക്ക് മുകളിലായി മേല്ക്കൂരയില്‍ ഫാനിനായി ഘടിപ്പിച്ച ഇരുമ്പു കമ്പിയില്‍ കോര്ത്തിട്ടിരിക്കുന്ന അവന്റെ അമ്മയുടെ സാരിതുമ്പും എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു..

എട്ടാംക്ലാസ് വിദ്യാര്ഥിയായ അമല്‍ രാഘവിനെ ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം വിളിച്ചിരുന്നത്‌ വിഷ്ണു എന്നായിരുന്നു..ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന അതേ കോളേജില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അവന്റെ അമ്മയും നാട്ടിലെ തന്നെ മറ്റൊരു സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അവരുടെ ഭര്ത്താവും മാത്രമായിരുന്നു ആ വീട്ടിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങള്‍. സയന്സും കണക്കും പഠിപ്പിക്കുവാനായി ഒരു ട്യുഷന്‍ അദ്ധ്യാപകന്റെ വേഷവുമായി ഞാന്‍ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നത് എന്റെ കോളേജു പഠനത്തിന്റെന ചിലവിനോപ്പം കൂട്ടുകാരോടൊത്തു ചിലവഴിക്കാനുള്ള ചില്ലറകള്‍ക്കുവേണ്ടിയുമായിരുന്നു. ഭര്ത്താ വും ഭാര്യയും ഏക മകനും മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുടുംബം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചതും അവരില്‍ നിന്നായിരുന്നു....

അതേ കോളേജിലെ സന്യാസിവര്യനായ ഒരദ്ധ്യാപകന്റെ കാമം ഉദ്ധീപിപ്പിക്കുന്ന പ്രണയലേഖനം വിഷ്ണുവിന്റെ അമ്മയുടെ പേരില്‍ എത്തുന്നതോടെയായിരുന്നു ആ വീടിന്നുള്ളിലെ സന്തോഷകരമായ ജീവിതത്തിനുമേല്‍ അശാന്തിയുടെ നിഴല്‍ വീണത്‌..ഭര്ത്താവിന്റെ ആദ്യ താക്കീത് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ആ സ്ത്രീയുടെ ഓരോ ശരീര ഭാഗങ്ങളെയും ഒന്നൊന്നായി പുരാണങ്ങളിലെ നായികമാരോട് ഉപമിച്ചു അവരെ പ്രാപിക്കാന്‍ താന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് ആ അദ്ധ്യാപകന്‍ രണ്ടാം തവണയും കത്ത് അയക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഭാര്യയും ഭര്ത്താ വും ഒരുമിച്ചു അടുത്തുള്ള പോലീസ് സ്റെഷനില്‍ അയാള്ക്കെതിരെ പരാതിയുമായി പോയത്....

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പത്രം തുറക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടത് അധ്യാപകന്റെ പീഡനത്തിനു ഇരയാകേണ്ടി വന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ പരാതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പത്രവാര്ത്തവയായിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ നാട്ടിലും കോളേജിലും ചര്ച്ചാ്വിഷയമായിരുന്നത്‌ അവരുടെ ചാരിത്ര്യ ശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിറംപിടിപ്പിച്ച കഥകളായിരുന്നു....

കേസിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി ഭര്ത്താവും ഭാര്യയും പുറത്ത് പോയപ്പോഴായിരുന്നു ആ വീട്ടിലെത്തി ഞാന്‍ കതകില്‍ മുട്ടിയത്...

പെറ്റമ്മയുടെ ചാരിത്ര്യശുദ്ധിയെ കുറിച്ചുള്ള കെട്ടുകഥകള്‍ പറഞ്ഞു ചിരിച്ച സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്ക്ക് മുന്നില്‍ അപഹാസ്യനായപ്പോഴായിരുന്നു വിഷ്ണു എന്ന അവരുടെ മകന്റെ മനോനില തെറ്റിയത് .അതുവരെ ചിരിച്ചുകളിച്ചു കുശലം പറഞ്ഞിരുന്ന ആ കുട്ടിക്ക് മൂന്നോ നാലോ ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങള്‍ വേദനാജനകമായിരുന്നു.

ആഹാരം കഴിക്കാനാവാതെ സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നു അടിച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളില്‍ കഴിയേണ്ടി വന്ന വിഷ്ണുവിന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന മാനസിക സംഘര്ഷകങ്ങള്‍ തീര്ച്ചയായും അവന്റെ പ്രായത്തിനു താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു..കൂട്ടുകാരുടെപരിഹാസങ്ങളില്‍ മനംമടുത്ത് ആല്മ്ഹത്യക്കുവേണ്ടി അവന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിടുന്നതെങ്ങിനെയെന്നു അറിയാനാവാതെ ചിന്തിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആ കതകില്‍ ഞാന്‍ തട്ടിയതും വിഷ്ണുവെന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചതും .ഒരു ട്യുഷന്‍ അദ്ധ്യാപകനേക്കാളുപരി നല്ലൊരു ഏട്ടനായും സുഹൃത്തായും ആ കൊച്ചു മനസ്സില്‍ എനിക്കൊരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ കതകു തുറക്കാന്‍ തോന്നിയതെന്ന് പിന്നീടൊരിക്കല്‍ എന്നോടവന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു ...

Saturday, November 2, 2013

ചുവന്ന പട്ടുസാരി.......

കുളിമുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്ന് അവള്‍ ഇറങ്ങി വരുന്നത് നോക്കി വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ 
വീടിനു മുന്നിലുള്ള പൂക്കള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ നിlല്‍ക്കാറുണ്ട്,ചെടികള്‍ക്ക് 
വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നുവെന്നപോലെ .അയാളുടെ കൈപിടിച്ച് റോഡിനപ്പുറമുള്ള ആ 
കൊച്ചു വീട്ടിലേക്കു ആദ്യമായി കടന്നു വരുമ്പോള്‍ , അവള്‍ ഉടുത്തിരുന്നത് 
സ്വര്‍ണ്ണ നൂലിന്റെ ബോര്‍ഡറുള്ള ഒരു ചുവന്ന പട്ട് സാരിയായിരുന്നു.മുപ്പത്തഞ്ചു 
വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയെങ്കിലും ആ വീടിന്റെ ഇറയത്തോടു ചേര്‍ന്നുള്ള
അടര്‍ന്നു വീഴാറായ കുളിമുറിയില്‍ നിന്നും അവള്‍ ഇറങ്ങി വരുമ്പോള്‍ ഈറനണിഞ്ഞ
നരച്ച മുടിയിഴകളും വെളുത്ത ബ്ലൌസിനുള്ളില്‍ ചുരുങ്ങിയമര്‍ന്ന മാറിടവും ആ
ചുവന്ന പട്ടുസാരിക്കാരിയെന്നപോലെ ഇന്നും ഞാന്‍ ആസ്വദിക്കാറുണ്ട്.

ചെറിയ വീടിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരു തുണ്ട് മണ്ണിലാണ് അവള്‍ക്കും മുന്നേ
നടന്നകന്ന ഭര്‍ത്താവും മകനും അന്തിയുറങ്ങുന്നത്.ഏകയായ് ഈ വാര്‍ദ്ധക്യത്തിലും
വിറകടുപ്പിലെ പുകയൂതി മടുക്കുമ്പോള്‍ അടുക്കളയുടെ തിണ്ണയില്‍ വന്നിരുന്നു
അവള്‍ പലപ്പോഴും ആവലാതി പറയുന്നത്‌ കാണാറുണ്ട്‌, ആറടിക്കപ്പുറം
കാവലിരിക്കുന്ന തന്‍റെ പ്രിയതമനോടും മകനോടും.ഒരു പക്ഷെ ഇന്നലെയവള്‍
പറഞ്ഞിരുന്നത് തന്‍റെ കുടിലിന്റെ അതിര്‍ത്തിയില്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന
കൊണ്ക്രീറ്റു കൂനകളെക്കുറിച്ചും നാളെ ജെ സി ബിയുമായി വന്നു തന്റെ
പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അസ്ഥിമാടം നെടുകെക്കീറി കൈവശപ്പെടുത്താനിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന
അയല്‍വാസികളായ ഭൂമാഫിയകളെക്കുറിച്ചുമായിരുന്നിരിക്കണം.

ഇന്നു രാവിലെ കൂട്ടം കൂടി നിന്ന ആളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ആ വൃദ്ധയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരം
മുന്‍സിപ്പാലിറ്റിയുടെ ആമ്പുലന്സിലേക്ക് എടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ അവളെ
പുതപ്പിച്ചിരുന്നത് ആ ചുവന്ന പട്ടുസാരിതന്നെയായിരുന്നു.റോഡിനിപ്പറമുള്ള വീടിന്റെ
തിണ്ണയില്‍ പ്രായം പാതി തളര്‍ത്തിയ ശരീരവുമായി ഞാനിരിക്കുമ്പോള്‍
തിരിച്ചറിയുന്നു അവള്‍ ഒരു ജന്മാന്തരം ഒറ്റക്ക് നെഞ്ചിലേറ്റിയ വേദന..മുറ്റത്തെ
പൂച്ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ആ പട്ടുസാരിയോടുള്ള പ്രണയാര്ദ്രമായിമായി ഞാന്‍ നട്ടു
വളര്‍ത്തിയ ചുവന്ന റോസാ ചെടിയും അപ്പോള്‍ വാടികൊഴിഞ്ഞിരുന്നു...

Tuesday, October 29, 2013

നേത്ര സുരതം പഠിപ്പിച്ചത്....



  1. നിയോണ്‍ ബള്ബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍ മുകളിലേക്കുയരുന്ന പുകച്ചുരുളിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഒരു കയ്യില്‍ മദ്യക്കുപ്പിയും മറുകയ്യില്‍ തന്റെ ശരീര വടിവിനെ വെല്ലുന്ന രൂപ സാദൃശ്യമുള്ള ലിക്വര്‍ ഗ്ലാസ്സുമായി അവള്‍ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ പശ്ചാതലത്തിലുയരുന്ന സംഗീതത്തിന്റെ താളത്തിനോപ്പം അവിടെയിരുന്ന ഓരോ ചെറുപ്പക്കാരും അവളുടെ ഉടലൊന്നാകെ മിഴികളാലുഴിഞ്ഞു നെടുവീര്പ്പിടുകയായിരുന്നു.

    സുഹൃത...്തുക്കള്ക്കൊപ്പം മരുഭൂമിയിലെ വീക്കെണ്ട് ആഘോഷിക്കാന്‍ അബുദാബിയിലെ ഡാന്സ്ബാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍, പത്രത്താളുകളിലെ ചെറു കോളങ്ങളില്‍ ഇടയ്ക്കു വായിക്കാറുള്ള നിശാക്ലബുകളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അടുത്തറിയണമെന്ന ഒരാഗ്രഹം കൂടി മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
    ആഹാരവുമായി മേശക്കരികിലെത്തുമ്പോള്‍ കാല്മുട്ടുകൊണ്ട് തൊട്ടു നോക്കുന്നവരെയും വിയര്പ്പിന്റെ ഗന്ധം ശ്വാസത്തിലൂടെ ആവാഹിക്കുന്നവരെയും നേത്രത്താല്‍ സുരതം ചെയ്യുന്നവരെയും ഒരേ പുഞ്ചിരിയാല്‍ അടക്കി നിര്ത്തി , വിസ തട്ടിപ്പിനിരയായി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനാവാതെ ശരീരം പ്രദര്ശനത്തിനു വച്ചിരിക്കുന്ന കുറെ ജന്മങ്ങളെ ഞാന്‍ കണ്ടറിഞ്ഞു.

    ലാസ്യഭാവത്തോടുകൂടി ഗ്ലാസ്സിലേക്ക്‌ മദ്യം പകരുമ്പോള്‍ ആ ഹാളിലിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാര്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നത് , കണ്ണുകളില്‍ വിരിയിച്ച പരമാനന്ദത്തേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സാരി തലപ്പുകൊണ്ട് മൂടിയിട്ട അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ക്ഷേത്രഗണിത രൂപങ്ങളെയായിരുന്നു. ഓരോ മേശയിലും ഓടി നടന്നു മദ്യം വിളമ്പി മടുക്കുമ്പോള്‍ മുറിയുടെ കോണിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക്ക് വൃക്ഷത്തിന്റെ മറവില്‍ അല്പ‍ നേരം വിശ്രമിക്കുന്ന അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ആവേശവും മുഖത്തെ ലാസ്യഭാവവും ഒരു നിമിഷം അപ്രതക്ഷ്യമാവുന്നത് കുടിക്കുന്ന ഓരോ പെഗ്ഗിന്റെ ഇടവേളകളിലും എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു

    കൂടെ വന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ മേശകളുടെ ഇടവഴിയില്‍ നിശാസംഗീതത്തിനൊപ്പം ചുവടുവെക്കുമ്പോള്‍ തനിയെ ഇരുന്ന എന്റെ മനസ്സ്‌ അല്പം പിന്നിലേക്ക്‌ യാത്രചെയ്തു...

    പ്രൈമറി ക്ലാസ്സുകളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പഠനം കഴിഞ്ഞു വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ വഴിയോരത്തുള്ള പാടവരമ്പില്‍ ഞാന്‍ സ്ഥിരമായി വന്നിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. റബറിന്റെ വാര്ചെതരുപ്പ് അഴിച്ച് വരമ്പത്ത് വച്ചിട്ട് ചേറിനുള്ളില്‍ കാല്‍ പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നേരം , പാടത്ത് കുനിഞ്ഞു നിന്ന് കാല്‍ മുട്ടില്‍ കയ്യൂന്നി ഞാറ് നടുന്ന പണിക്കാരു പെണ്ണുങ്ങളുടെ തൂങ്ങികിടക്കുന്ന മുലകള്‍ കണ്ട് നിര്‍വൃതിയടയുന്ന വയലിന്റെ മുതലാളി ഇടക്കിടക്ക് എന്നെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ ആ തുറിച്ചു നോട്ടത്തിന്റെ ആനന്ദരസം തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രായം അന്ന് എനിക്കില്ലായിരുന്നു....പക്ഷെ ആ ചേറിനുള്ളില്‍ ജീവന്‍ വയ്ക്കുന്ന ഇളം പച്ച നിറമാര്ന്ന ഞാര്‍ ചെടികള്ക്ക് മുകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്ന മുലകളില്‍ ഒരു ജോഡി , വൈകുന്നേരം വിശപ്പടക്കാനുള്ള പലഹാരപ്പൊതിയുമായി ഈ കൈതുമ്പ് പിടിച്ച് നടന്നുപോകുന്ന , ചേറിന്റെ വിയര്പ്പ് മണമുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെതായിരുന്നു.. സ്ത്രീ ശരീരങ്ങളില്‍ മിഴികള്‍ കൊണ്ട് സുരതം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നെഞ്ചില്‍ തറക്കുന്ന കാരമുള്ളിന്റെ വിഷം കലര്ന്ന വേദന ഞാനാദ്യമായറിഞ്ഞത് ഒരുപക്ഷെ അവിടെ നിന്നുമായിരിക്കണം....

    പത്താംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ അപ്പനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം കയ്യാളായി നിന്ന് ചുറ്റികക്ക് അടിച്ചുപൊട്ടിച്ചിടുന്ന കരിങ്കല്‍ ചീളുകള്‍ ലോറിയിലേക്ക് ചുമന്നിടുമ്പോള്‍ , കുമ്പിട്ടിരുന്നു കൊട്ടയിലേക്ക് കരിങ്കല്‍ ചീളുകള്‍ വാരിയിടുന്ന അമ്മയുടെ മാറിലേക്ക്‌ ചൂഴ്ന്നു നോക്കി ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന , കരിങ്കല്‍ മിറ്റലിനായി വന്ന നാട്ടുകാരാണ് പിന്നീട് എന്നെ തുറിച്ചുനോട്ടത്തിന്റെ അടുത്ത അദ്ധ്യായം പഠിപ്പിച്ചത്..

    നിത്യ ജീവിതത്തിനുള്ള വരുമാനത്തിനായി വിയര്പ്പ് ഒഴുക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഇത്തരം തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങളെ മനുഷ്യര്‍ കടിച്ചു തുപ്പിയ എല്ലിന്‍ കഷണത്തിന് വേണ്ടി കണ്ണ് ചിമ്മാതെ നമ്മെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന കാവല്‍ നായകളോടെന്നപോലെ ദയനീയതയോടുകൂടി കാണണമെന്നു എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും അതേ അമ്മ തന്നെയായിരുന്നു..

    താളചുവടുകള്ക്കു ശേഷം സുഹൃത്തുക്കള്‍ വന്നു അവസാന പെഗ്ഗ് കഴിക്കുമ്പോള്‍ നേരം ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു..ഗ്ലാസ്സിലെ നുരഞ്ഞുപൊന്തുന്ന ലഹരിക്കൊപ്പം അവളുടെ ശരീരവും അപ്പോള്‍ മുറിയിലെ എല്ലാ മേശകളില്‍ നിന്നുമുള്ള ദൃഷ്ടികള്കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു..

    പോരാനിറങ്ങുമ്പോള്‍ കൂടെ വന്ന സുഹൃത്തു കാണാതെ അവളുടെ കൈകളില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നമര്ത്തി പിടിച്ചു. ആവേശം വിരിയിച്ച അവളുടെ കണ്കളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടത് പാടവരമ്പത്തിരുന്ന എട്ടുവയാസ്സുകാരുടെ വയറു നിറക്കാന്‍ മാറത്തേറ്റ നേത്ര സുരതത്തെ വിയര്പ്പു കൊണ്ട് തടഞ്ഞുനിര്‍‍ത്തിയ അനേകായിരം അമ്മമാരെയാണ്..അമര്ത്തിപ്പിടിച്ച് ആ കയ്യില്‍ ഞാന്‍ ചുരുട്ടി വച്ചത് നാട്ടില്‍ ഒരുപക്ഷെ അവളുടെ വരവിനായി പ്രാര്ഥ്നയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു എട്ടുവയസ്സുകാരനുള്ള ടിപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു....

Sunday, October 27, 2013

ലിംഗ വിവേചനം....

മുറ്റത്തെ പേരമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു കുടിലുകെട്ടി കളിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഏഴാം തരത്തില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന അക്കരെ വീട്ടിലെ കളികൂട്ടുകാരി പേടിച്ചരണ്ടു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടോടിപ്പോയത്.....അവളുടെ കാല്‍പ്പാടുകളെ പിന്‍തുടര്‍ന്ന ചോരക്കറകള്‍ കണ്ടു ആ നിലവിളികള്‍ക്കൊപ്പം ഞാനും പങ്കുചേര്‍ന്നു. പിന്നീടു പൊന്നും പുടവയും കാഴ്ചവെച്ച് വിരുന്നുവന്നവര്‍ തിരികെ മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തനിച്ചായിരുന്നു . പേരമരം പോലെ അവളും പൂത്തു തളിര്ത്തെന്നു പിന്നീടു ആരോ പറയുന്നത്‌ കേട്ടു ....

അക്കരെ വീട്ടിലെ സുന്ദരിയായ അക്ക കുമ്പിട്ടു നിന്ന് മുറ്റമടിക്കുമ്പോള്‍ പേരമരത്തിന്റെ ചില്ലകളിലോന്നിലെ തുടുത്ത പേരക്കാപ്പഴം പറിക്കാന്‍ തുടകളുരുമ്മി മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോഴായിരുന്നു ആദ്യമായി അനുവാദമില്ലാതെ എന്‍റെ അടിവസ്ത്രം നനഞ്ഞത്. ചോരക്കറകളില്ലാതെ നിലവിളികളില്ലാതെ തുടുത്ത പേരക്കപ്പഴവുമായി ഞാന്‍ താഴെയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആദ്യമായി അനുഭവിച്ച നിര്‍വൃതി കണ്ടിട്ടാവണം പേരമരം ചില്ലകളിളക്കി മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞു..... നീയും പൂത്തു തളിര്ത്തുവെന്ന് ...

പൊന്നും പുടവയും വിരുന്നുകാരാരും ഇല്ലാതെ ഏകനായി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ലിംഗ വിവേചനമെന്ന ആദ്യപാഠം ഞാന്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു...

Saturday, October 19, 2013

ഭ്രാന്തി....

ശരീരം മറയ്ക്കുവാനെന്നപോലെ അഴുക്കുപുരണ്ട സാരി ഉടലൊന്നാകെ വാരി വലിച്ചു ചുറ്റി ആ സ്ത്രീ ദിവസവും രാവിലെ റോഡിലൂടെ അതി വേഗത്തില്‍ നടന്നു പോകാറുണ്ടായിരുന്നു.തുന്നല്‍ അഴിഞ്ഞ അവളുടെ പഴകിയ ബ്ലൌസിന്നിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി നില്‍ക്കുന്ന മാംസ ഭാഗങ്ങള്‍ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി വീര്‍പ്പടക്കി നടന്നകലുന്ന നല്ലവരായ ചില വഴി യാത്രക്കാരും അവള്‍ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ രണ്ടടി ദൂരം മാറി വഴിവക്കില്‍ വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കാട്ടുചേമ്പിനെ ചവിട്ടി മെതിച്ചു നടന്നകലുന്ന ചില സ്ത്രീകളും സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ഥിനികളും രാവിലെ എട്ടരയോടു കൂടി ഞാന്‍ പതിവായി കാണുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ ചിലതായിരുന്നു..

രാവിലെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി സ്കൂളില്‍ പോകുവാനായി കൂട്ടുകാര്‍ വരുന്നത് വരെ വീടിന്‍റെ മുറ്റത്തോട് ചേര്‍ന്നുള്ള കയ്യാലയുടെ വക്കില്‍ വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന യാത്രക്കാരെയും വാഹനങ്ങളെയും നോക്കി ഞാന്‍ നില്‍ക്കാറുണ്ട്.

അനുസരണക്കേട്‌ കാട്ടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ അമ്മമാര്‍ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ ഈ സ്ത്രീയുടെ കയ്യിലുള്ള ഭാണ്ടകെട്ടിനുള്ളില്‍ ശ്വാസം മുട്ടി കിടപ്പുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളുടെ ദുരവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു ഭയപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു.ആരോ തന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നെവെന്ന രീതിയില്‍ അതിവേഗം നടന്നകലുന്ന ആ സ്ത്രീ പലപ്പോഴും ഉയര്‍ന്ന ശബ്ദത്തോടെ ശകാര വാക്കുകള്‍ വര്‍ഷിക്കുന്നത് ഒരു പക്ഷെ തന്റെ ജീവതത്തില്‍ അനുവാദമില്ലാതെ കടന്നു വന്നരോടുള്ള അമര്‍ഷം കൊണ്ടാവാം.......

വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ സ്കൂള്‍ കഴിഞ്ഞു വീടിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള കയ്യാലയില്‍ വഴിയിലെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആ സ്ത്രീ അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പോയ അതേ വേഗതയില്‍ , അതേ ശകാര വാക്കുകള്‍ പുലമ്പി തിരിച്ചു വരുന്നത് അന്തിമയങ്ങുന്നതിനുമുന്നുള്ള എന്റെ വഴിയോര കാഴ്ചകളിലൊന്നായിരുന്നു..തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന പ്ലാസ്റിക് പൂക്കളോ വക്കും മൂലയും പൊട്ടിയ പ്ലാസ്ടിക് കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ നടപ്പിന്റെ വേഗത ഒട്ടും കുറയാതെ തന്നെ ഞാനിരിക്കുന്ന കയ്യാലയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു തന്നിട്ടു ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോട്‌ കൂടി അവര്‍ നടന്നകലുന്നത് ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോട്‌ കൂടി ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുമായിരുന്നു..വഴിവക്കില്‍ ആരൊക്കെയോ ഉപേഷിച്ച ആ പ്ലാസ്ടിക് വേസ്റ്റുകള്‍ കളിപ്പാട്ടങ്ങളായി അവര്‍ എനിക്കായി സമ്മാനിച്ചപ്പോള്‍ , എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അത് എനിക്കേറ്റവും വിലയേറിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു..

നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം ആ സ്ത്രീയുടെ നടപ്പിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞുവരുന്നതും അവരുടെ വയറിന്റെ വലുപ്പം കൂടി വന്നതും എന്നെപ്പോലെ തന്നെ നാട്ടിലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാഴ്ചയും പ്രധാന സംസാര വിഷയവുമായിത്തീര്‍ന്നു.എന്‍റെ കണ്‍മുന്നിലൂടെ നടന്നകലുന്ന ആ സ്ത്രീ ആറോ ഏഴോ കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തിനപ്പുറമുള്ള ഒരു പഞ്ചായത്ത് വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിലാണ് അന്തിയുറങ്ങുന്നതെന്നും രാത്രിയില്‍ വിശന്നു വലഞ്ഞ മാന്യനായ അതെ നാട്ടുകാരന്‍ തന്നെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവളുടെ ഭാണ്ടക്കെട്ട് തുറന്നു വിശപ്പ്‌ മാറ്റിയെന്നും നാട്ടിലെ മുതിര്‍ന്നവര്‍ പറയുന്നത്‌ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു.. ...

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഉന്തിയ വയറുമായി അവര്‍ റോഡിലൂടെ നടന്നകലുന്നത് അവരെപ്പോലെ തന്നെ വേദനയോടെ മുറ്റത്തെ കയ്യാലപ്പുരത്തിരുന്നു ഞാനും നോക്കി നില്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. നിറഞ്ഞ വയറുമായി വഴി വക്കില്‍ കുനിഞ്ഞു നിന്നു പ്ലാസ്റിക് വേസ്റ്റുകള്‍ പെറുക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് കൊണ്ടാവണം പിന്നീടുള്ള രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായി ഞാനിരിക്കുന്ന കയ്യാലയിലേക്ക് എറിഞ്ഞിടാറുള്ള കളിപ്പാട്ടങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു വന്നതും മെല്ലെയത് തീര്‍ത്തും ഇല്ലാതായതും..

കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം അവരെ അത് വഴി കാണാതായപ്പോള്‍ എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ വേദനപോലെയെന്തോ തോന്നിയിരുന്നു..പ്രിയപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ..എങ്കിലും പതിവായി ഞാന്‍ സ്കൂള്‍ യുണിഫോം ധരിച്ചു അതെ സമയങ്ങളില്‍ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അകലെനിന്നും അവരുടെ ശകാരശബ്ദം കേള്‍ക്കുവാന്‍ കാത് കൂര്‍പ്പിച്ചു കാത്തിരുന്നു..

മുറ്റത്തെ കോണിലെ മൂല കീറിയ ചണചാക്കില്‍ നിന്നും അവര്‍ തന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ എടുത്തു കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു വീണ്ടും അവരെ ഞാന്‍ കാണുന്നത്.കയ്യില്‍ അഴുക്കു പുരണ്ട ഭാണ്ടകെട്ടിന് പകരം , നല്ല വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു കൈകുഞ്ഞുമായി അവര്‍ റോഡിലൂടെ നടന്നു വരുന്നു .അവരെ കാണുവാനുള്ള കൊതിയുമായി ഞാന്‍ കയ്യാലയുടെ വക്കില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മുന്നിലെത്തി കയ്യിലിരുന്ന തന്റെ കുഞ്ഞിന്‍റെ ഓമനത്തമുള്ള മുഖം എന്നെ കാണിച്ചു തന്നു. ഒരു പുഞ്ചിരിയോട്‌ കൂടി അവര്‍ നടന്നകലുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാരിലെല്ലാം ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖച്ഛായയുള്ള നാട്ടുകാരനെ കണ്ടു പിടിക്കുന്നതിലുള്ള വെപ്രാളത്തിലായിരുന്നു...

രണ്ടാഴ്ചകള്‍ക്ക് ശേഷമാവണം ഭ്രാന്തിയായ ആ അമ്മ ഒഴിഞ്ഞ കയ്യുമായി നഷ്ടപ്പെട്ട തന്റെ മകളെത്തേടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ആ റോഡിലൂടെ അലഞ്ഞു നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.അമ്മയും മകളും അന്തിയുറങ്ങിയ അതെ പഞ്ചായത്ത് വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡില്‍ നിന്നും അവരുടെ അനുവാദമില്ലാതെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റിയതുപോലുള്ള മറ്റൊരു രാത്രിയില്‍ ഏതോ ഒരു മാന്യന്‍ ആ കൈകുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് കടന്നു കളഞ്ഞിരുന്നുവന്നു വീട്ടിലെ മുതിര്‍ന്നവര്‍ പറയുന്നത് ഞാനും വേദനയോടെ കേട്ടിരുന്നു...
ശരിക്കുള്ള ഭ്രാന്ത് ആ സ്തീക്കായിരുന്നോ അതോ മാന്യരായ സമൂഹത്തിനായിരുന്നുവോയെന്നു
ഭ്രാന്തി സമ്മാനിച്ച കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍കൊണ്ട് ബാല്യം ആസ്വദിച്ച എനിക്കു പിന്നീട് പലപ്പോഴും തോന്നാതിരുന്നില്ല..പേറ്റുനോവ് ആറും മുന്നേ നഷ്ടപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ വഴിവക്കില്‍ തിരിയുന്ന ഭ്രാന്തിയായ ആ അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഭ്രാന്ത് ഇല്ലാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ ചില നന്മയുടെ മൂല്യങ്ങളായിരുന്നു.

Sunday, October 13, 2013

സ്വയംവരത്തെ പ്രണയിക്കുന്നവള്‍.....

തലയില്‍ വെള്ളമോഴിക്കുമ്പോള്‍ നിര്ജീവ്വമായ മനസും ശരീരവും അല്പം പ്രസരിപ്പോടെ ഉണര്ന്നെണീറ്റതായി തോന്നാതിരുന്നില്ല...മുടിയിഴകള്‍ നെറുകയില്‍ ചുറ്റി കെട്ടി ഉടയാത്ത മാറിലൂടെ ഉടലാകെ സോപ്പ് തേക്കുമ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞ ഒന്പതു തവണയും ദൃഷ്ടികൊണ്ട് മലിനമായ ശരീരം ഒന്ന് ശുദ്ധമാകട്ടെയെന്നു മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.കാരണം പുരുഷന്മാര്‍ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയുടെ അശുദ്ധമാകാത്ത മനസ്സിനെക്കാളുപരി ലഹരിയുണര്ത്തുന്ന പുറം തൊലി മാത്രമാണല്ലോ....

“ ഒന്ന് പെട്ടെന്നിറങ്ങി വാടീ .. അവര്‍ എത്താന്‍ സമയമായി...” അമ്മ അടുക്കളയില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സത്രയും വഴിവക്കില്‍ പഴവര്ഗ്ഗങ്ങള്‍ വില്ക്കു ന്ന വാണിഭകാരിയുടെ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. നേരമ്പോക്കിനു വെറുതെ വിലപേശി നടന്നകലുന്ന യാത്രക്കാരെ പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടുന്ന വാണിഭക്കാരിയെപോലെ..

ഇന്നു പത്താം തവണയാണ് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നത്‌..ആദ്യമൊക്കെ കാഴ്ചക്കാരായി വരുന്നവര്ക്ക് മുന്പില്‍ ഉടുത്തൊരുങ്ങി നില്ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ അവരേന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നെ നടത്തത്തിലും സംസാരത്തിലും ഞാന്‍ വളരെയേറെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു .വാര്ഷിക പരീക്ഷക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്ന വിദ്യാര്ഥികളെപ്പോലെ...കാരണം ഞാനൊരു ഉല്പ‍ന്നവും അവര്‍ ഉപഭോക്താവുമാണല്ലോ. പിന്നെ രണ്ടു നാള്‍ മനസ്സ് നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു ,ഒരു പക്ഷെ ഇണയെ കണ്ടുകിട്ടൂമല്ലോയെന്ന പ്രതീക്ഷയാവണം......

യാഥാര്ത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ അടുത്ത തയ്യാറെടുപ്പാണ്....ഓരോ തവണയും സ്വപങ്ങളിലെ നായകന്റെ മുഖം മാറികൊണ്ടെയിരുന്നു..ഒന്പാതു തവണയും പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്നെയും മറികടന്നു നടന്നകലുന്നത് കണ്ടു നില്ക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സില്‍ ആദ്യമായി അപകര്ഷ്താബോധം ഉടലെടുത്തത്..ഒരു പുരുഷന്റെയും മനസ്സില്‍ ഇടം ലഭിക്കാന്‍ യോഗ്യമല്ലാത്തവളെന്ന തോന്നല്‍ എന്നെ മനസിനെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയത്....

മോളെയെന്നു സ്നേഹപൂര്‍വം വിളിച്ചിരുന്ന അപ്പനും അമ്മയും പോലും ഇപ്പോള്‍ എന്നെ വെറുക്കന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..നോട്ടത്തിലും വാക്കുകളില്‍ പോലും അകല്ച്ചെ വ്യെക്തമാണ്..ഒരു പക്ഷെ തോന്നലുകള്‍ മാത്രമായിരിക്കാം..എനിക്ക് ജന്മം നല്കാന്‍ വേണ്ടിമാത്രമായിരുന്നോ അവര്‍ വിവാഹം കഴിച്ചതും ആ രാത്രിയില്‍ ഒത്തു ചേര്ന്നതും ? .എന്ന് മുതലാണ്‌ അവരേന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്.. ഞാനൊരു ഭ്രൂണമായി അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ മുളയിട്ടത് മുതല്‍ക്കോ അതോ എന്റെ കരച്ചിലുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉയര്ന്ന നിമിഷം മുതല്മാ‌ത്രമോ...?.

എത്രയോ ഭ്രൂണങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്ത് ഓരോ നിമിഷവും രൂപപ്പെടുന്നു..അതില്‍ എന്നെപ്പോലെയുള്ളവര്‍ ഒരു പെണ്ണായി പിറന്നത് എന്റെയും അവരുടെയും കുറ്റമല്ലല്ലോ..

വീണ്ടുമൊരു ഞായറാഴ്ച വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.ഞായറാഴ്ചകളെ എനിക്ക് ഭയമാണ്.അതിലേറെ വെറുപ്പും.. കാഴ്ചക്കാര്‍ കൂടുതല്‍ വന്നുപോകുന്നതും ഇന്നേ ദിവസമാണല്ലോ..

വാടക കാറുകളിലെത്തുന്ന ഗള്ഫുകാര്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോകുന്ന അത്തറിന്റെ നറുമണവും പൊങ്ങച്ചവും യൂറോപ്പിലെ കുളിര്കാറ്റടിച്ച പുതുപ്പണക്കാരന്റെ ജാഡ കലര്‍ന്ന ഇന്ഗ്ലിഷും ഇപ്പോഴെന്നില്‍ മനം പുരട്ടല്‍ ഉളവാക്കുന്നു..പിന്നെയോരല്പം ആശ്വാസമായിരുന്നത് കിണറ്റിലെ തവളയെപ്പോലെ സ്വന്തം കാര്യങ്ങളില്‍ ശ്രദ്ധകൊടുക്കാതെ ലോക കാര്യങ്ങളില്‍ വീമ്പിളക്കുന്ന സര്ക്കാ്ര്‍ ജീവനക്കാരായിരുന്നു.

പാതിചാരിയ വാതില്‍പ്പഴുതില്‍ പ്രതീക്ഷകളുടെ വീര്പ്പുരമുട്ടലുമായി നിക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖഭാവവും കുടുംബ പാരമ്പര്യവും സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലവും ആവര്ത്തന വിരസതയോടുകൂടി ആവര്ത്തിച്ചു ചൊല്ലുന്ന അച്ഛന്റെ ദൈന്യതയും കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നനവും ഇരുട്ടും മാത്രമാണ്..ഇപ്പോള്‍ എന്നെ കാണുവാന്‍ വരുന്നവരുടെ മുഖമെല്ലാം ഒരുപോലെയിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.. മുന്നിലിരിക്കുന്നവരുടെ മുഖം എനിക്ക് വ്യക്തമല്ല..നേരിയ മൂടല്‍ മാത്രം....

ഇനി ഞാന്‍ അണിഞ്ഞോരുങ്ങട്ടെ.ഒരു പക്ഷെ ഈ ഞായറാഴ്ച അവസാനത്തെതാവാം .കാഴ്ചക്കാര്ക്കുവേണ്ടി എന്റെ ശരീരം ദൃശ്യവിരുന്നൊരുക്കാന്‍ സമയമായി.മനസ്സില്‍ ഒരു ചോദ്യം മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ..സ്വയം വരത്തിന്റെ നാളുകള്‍ വീണ്ടും വന്നണയുമോ...ഒരിക്കലെങ്കിലും..എനിക്കുവേണ്ടി.....